25/12/2013

ဘာနဴး

နွင္းဥေလးမ်ား ခိုလွ်က္ရွိေသာ ေက်ာင္းေရွ႔ ျမက္ခင္းျပင္သည္ က်မတို႔၏ ကစားကြင္း ျဖစ္ပါသည္။ ေဆာင္းတြင္းမို႔ နွင္းတို႔သည္ ေန႔လည္ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ထိ မေပ်ာက္တတ္ၾကေသး။ ကုကၠိဳလ္ရြက္မ်ားၾကားမွ ေနေရာင္ ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့တို႔ မ်က္ခင္းေပၚ ထိုးက်ေနတတ္၏။ မွန္ထိုးသကဲ့သို႔ ျဖိဳးလက္ လွပေနေသာ နွင္းဥေလးမ်ားခိုေနေသာ ေက်ာင္းေရွ႔ျမက္ခင္းထဲ ခုန္ေပါက္ ေဆာ့ကစားရသည္မွာ အလြန္ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းပါသည္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ား ျမန္ျမန္ကုန္ခ်င္ေသာ ေနမေကာင္းလွ်င္ပင္  ေက်ာင္းတက္ခ်င္ေသာ က်မကို ေက်ာင္းေပ်ာ္သည္ဟု ေမေမတို႔က   ေျပာေလ့ရွိသည္။

 အရြယ္တူ အေရာင္တူ ကင္းဗတ္ ၂ရံတြင္ က်မဖိနပ္သည္ ရြံဗြက္တို႔ျဖင့္သာ အျမဲ ေပက်ံလွ်က္ ရွိ၏။ က်မ၏ အက်ီ ၤ ေဘာင္ဘီတို႔တြင္ ျမက္စိမ္းေရာင္မ်ား စြန္းထင္းေနတတ္၏။ တံေတာင္တြင္လည္းေကာင္း ဒူးတြင္ေသာ္လည္းေကာင္း ပြန္းရာ ျခစ္ရာမ်ားကင္းသည္ မရွိတတ္။ နွဖူးကြဲျခင္း မ်က္ခံုးကြဲျခင္း နဳတ္ခမ္းေပါက္ျခင္း စသည္စသည္တို႔သည္ က အျမင့္ခုန္နိုင္ေသာ အေျပးျမန္ေသာ အေဆာ့သန္ေသာ က်မ၏ ဝိေသသမ်ား ျဖစ္ၾက၏။


တေန႔။ ဒုတိယတန္းတြင္ဟုသာ ဆိုနိုင္ေသာလည္း ထိုေန႔ကို ယေန႔ထိတိုင္ မွတ္မွတ္ရရ ရွိဆဲ။ ကစားရင္း ပူအိုက္လာသျဖင့္ ကြင္းစပ္သို႔ လႊင့္ပစ္လိုက္ေသာ အေႏြးထည္ကို က်မ ရွာမေတြ႔ေတာ့ပါ။ ဒုတိယ အႀကိမ္ ေက်ာင္းတက္ ေခါင္းေလာင္း ထိုးၿပီ။ စာသင္ခန္းထဲ ခပ္သုတ္သုတ္ဝင္လိုက္သည္ဆိုသည္ပင္ အတန္းဝ၌ က်မ၏ အေႏြးထည္ကို ကိုင္၍ ရပ္ေနေသာ သူမက "ေနာက္ အေႏြးထည္ကို လႊင့္မပစ္နဲ႔ ေနာ္ ငါကိုင္ထားေပးမယ္"ဟု ေျပာရင္း အေႏြးထည္ကို လွမ္းေပးပါသည္။

က်မ အေႏြးထည္ကို ကိုင္ထားေပးမည္ဆိုေသာသူ....သူမ နာမည္  ဘာနဴး ျဖစ္သည္။  သူမသည္ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္တြင္ ကကၠိဳပင္ေအာက္ထိုင္ကာ သူမ်ားကစားသည္ကို ထိုင္ၾကည့္ေလ့ရွိသည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ကစားသည္ကို  ဝမ္းသာအားရ လက္ခုပ္တီးကာ ထခုန္ေသာ ဘာနဴးသည္ မၾကာခဏ ေျခေခါက္လဲတတ္ကာ သူလဲက်လွ်င္ ဝိုင္းရယ္ၾကေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို စိတ္မဆိုးပဲ သြားက်ဲေလးနွင့္ ရယ္က်ဲက်ဲသာ လုပ္ေလ့ရွိသည္။

တေယာက္တည္း ၂ကိုယ္ခြဲကာ တေမ့တေမာ ဇယ္ေတာက္တတ္ေသာ သူ႔ကို က်မတို႔သည္ ေျမြေျမြဟုတမ်ိဳး ေက်ာင္းတက္ၿပီဟုတဖံု မ်ိဳးစံုေအာင္ ေနာက္ေျပာင္ၾကသည္။ လန္႔ၿပီး သူ ထေျပးဖို႔လုပ္တိုင္း သူကလည္း ေမွာက္လဲျမဲ  ဘာနဴး ေမွာက္လွဲတိုင္း က်မတို႔ အားလံုး ဝိုင္းရယ္ၾကျမဲ။ မေဆာ့ မကစားပါပဲ ဒဏ္ရာေတြ အျမဲ ရတတ္ေသာ ဘာနဴး။ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဘာလုပ္လုပ္ ရဲက်ဲက်ဲ နွင့္ ေခါင္းငံု႔ကာသာေနတတ္ေသာ  ဘာနဴးသည္ ေျခမသန္ေသာ သူျဖစ္ေလသည္။

က်မတို႔ စၾက ေျပာင္ၾကသည္ကို စိတ္မဆိုးေသာ က်မတို႔ ကစားသည္ကို ဝမ္းသာအာရ လက္ခပ္လက္ဝါးတီး အားေပးတတ္ေသာ က်မ အဝတ္မ်ား ေပက်ံမည္ဆိုးေသာ ဘာနဴး သည္ သံုးေယာက္ထိုင္ခံုတန္းရွည္တြင္ တေယာက္တည္း ထိုင္ေလ့ရွိသည္။

အေႏြးထည္ကို လွမ္းယူရင္း ဘာနဴး ပုခံုးကို က်မ ပထမဆံုးၾကိမ္ ဖက္မိသြားသည္။ ေျခတဖက္နွိမ့္က်သြားမလို ျဖစ္ရင္း သူ႔ပုခံုးေပၚက က်မလက္ကို ရုတ္တရက္ဆုတ္ကိုင္ေလသည္။ ဘာနဴးက က်မလက္ကိုကိုင္ေသာခါတြင္ေတာ့ က်မ တြန္႔သြားပါသည္။ မသိမသာ လက္ကို အသာရုန္းမိသလား သိသိသာသာ ခါခ်မိသလား မသိပါ။ ငါ့လက္ကို မကိုင္နဲ႔ဟု ေျပာမည္ၾကံကာ ဘာနဴးကို လွမ္းၾကည့္ေတာ့ သူမသည္ ဘာနဴးသည္ မ်က္ရည္မ်ား ဝုိင္းရင္း နင္မၾကိဳက္ရင္ ေနာက္ငါ နင့္ကိုမကိုင္ပါဘူးဟု ေျပာရင္း ငိုမဲ့မဲ့ျဖစ္ေနေသာ္လည္း ျပံဳးျပေနျပန္ေသးသည္။

ထိုေန႔က ေက်ာင္း ျမန္ျမန္ဆင္းပါေတာ့ဟုသာ ဆုေတာင္းေနမိပါသည္။ အိမ္ေရာက္ေသာ ေရခ်ိဳးရင္း လက္ကိုလည္း အၾကိမ္ၾကိမ္ ဆပ္ျပာတိုက္ေနမိသည္။ ညအိပ္ရင္း ေျခေထာက္ကို ထထ စမ္းလိုက္ မတ္တပ္ရပ္ၾကည့္လိုက္နွင့္မို႔ က်မ အဆူခံရပါသည္။ ေကာင္းေကာင္းလည္း မအိပ္လိုက္ဟု ထင္ပါသည္။ ေနာက္ေန႔မနက္ ေက်ာင္းေရာက္လွ်င္ ေရာက္ခ်င္း က်မ ပထမဆံုး လုပ္သည္မွာ အျမင့္ခုန္ုျခင္းျဖစ္ပါသည္။ က်မခါတိုင္းလိုပဲ ၅ေပကို လြယ္လြယ္နွင့္ခုန္လိုက္နိုင္ေသာအခါ နည္းနည္း စိတ္သက္သာ သြားပါသည္။

က်မကို က်မေသခ်ာေတာ့ မသိပါ။ သို႔ေသာ ထိုေန႔ေက်ာင္းတက္ေသာခါ က်မ ဘာနဴးေဘး ဝင္ထိုင္လိုက္ပါသည္။  က်မကို ဘာနဴးသာမက တတန္းလံုး တအံ့တၾသ ဝိုင္းၾကည့္ၾကသည္။ ရီေမာသံမ်ား တီးတိုး သဖန္းပိုးထိုးသံမ်ားသည္ အေတာ္ဆူညံသြားပါသည္။
 
  ကစားကြင္းထဲတြင္ သူ႕အဖြဲ႔နွင့္သူ ကစားေနၾက၏။ က်မကို သာေအာင္ မည္သည့္အခါကမွ မခုန္နိုင္ခဲ့ေသာ ေခါန္နဴးသည္ ထိုေန႔ မနက္က ထူးထူးျခားျခား ၅ေပ အျမင့္ကို ခုန္ျပသြား၏။ လူတိုင္းက ေခါန္နဴး ေခါန္နဴး ဆိုလာသည္နွင့္အမွ် က်မသည္ ကစားကြင္းနွင့္ တျဖည္းျဖည္း ေဝးကြာသြားပါသည္။  

ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္တြင္ သူ ဇယ္ေတာက္သည္ကို ထိုင္ၾကည့္ေသာ က်မကို နင္အျမင့္ခုန္ေလ  တေက်ာင္းလံုးမွာ နင္က အျမင့္ဆံုး ခုန္နိုင္တာဟု ဆိုကာ က်မေျခေထာက္ေတြကို ပြတ္ကိုင္ၾကည့္ေသာ၊ တတြတ္တြတ္မနားတမ္း စကားေျပာေသာ ဘာနဴးကို က်မ စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးနွင့္ ထိုစဥ္က အႀကိမ္ႀကိမ္ ေအာ္ေဟာက္မိပါသည္။

က်မတို႔ အတန္းတြင္ ပိုလီယိုမို႔လို႔ ညစ္ပတ္လို႔ နံလို႔ မည္သူမွ ဘာနဴးနွင့္ အတူ မထိုင္ခ်င္ၾကပါ။ အတူ မကစားခ်င္ ၾကပါ ။ ဘာနဴးသည္ သူငယ္ခ်င္းတို႕၏ အပယ္ခံဆိုလွ်င္ က်မသည္ေရာ ဘာမွ မထူးေတာ့ပါ။ ဘာနဴးနွင့္ ပူးပူးတြဲတြဲေနေသာ က်မနွင့္ ေတာ္ရုံ မည္သူမွ မကစားခ်င္ၾကေတာ့သလို ကစားကြင္းဗိုလ္လည္း  က်မ မဟုတ္ေတာ့ပါ။

က်မသည္ အၾကိမ္ၾကိမ္  ဘာနဴးကို ေဒါသထြက္မိ၏။ မ်က္ေမွာင္ကုတ္ကုတ္နွင့္ ဘာကို မေက်နပ္မွန္းမသိ မေက်နပ္။ ငါမွ ပိုလီယို မဟုတ္တာဟု ေျဖရွင္းရန္ႀကိဳးစားခဲ့သည္မွာလည္း အရာ မေရာက္။ နင္လည္း ဘာနဴးလိုပဲ ေျခသိမ္လာေတာ့မွာတဲ့ဟု ဆိုၾကေသာ အခါတိုင္းမွာေတာ့ က်မ၏  ေျခေထာက္ ၂ေျခာင္းကို  ကမန္းကတန္း စမ္းမိသည္။ မျဖစ္နိုင္ဘူးဟု ေခါင္းကိုတြင္တြင္ရမ္းရင္း  ငိုခဲ့ရသည္မွာလည္း အၾကိမ္ၾကိမ္။ 

ထိုကာလမ်ားသည္ က်မတြက္ အင္မတန္ ဆိုးရြားေသာကာလာ ဆိုနိဳင္မည္ထင္ပါသည္။
 နွပ္ေခ်းစိမ္းစိမ္းမ်ား အျမဲတမ္းလိုလို ယိုက်ေနေသာ နားျပည္ပုတ္တို႔ျဖင့္ နံေစာ္ေနေသာ ဘာနဴးကို  က်မလည္း ရြံတာေတာ့ ရြံပါသည္။  နဳတ္ခမ္းဖ်ားထိ စီးက်ေနေသာ နွပ္ခ်ီးစိမ္းမ်ားကုိ ဘာနဴးသည္ အသားကုန္ နွားေခါင္း ရွဳံ ႔၍ ရွိဳက္သြင္း လိုက္ ခဏေနရင္ ျပန္စီးက်လာလိုက္နွင့္။ သူ႔ကို မၾကည့္မိေအာင္ ၾကိဳးစားရင္းက ခဏခဏ ၾကည့္မိပါသည္။ တကယ့္ ရြံစရာၾကီး ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း နဂိုဟ္ခုံသို႔ ေျပာင္းထိုင္ရန္ က်မ ၾကိဳးစားခဲ့ပံု မေပၚ။ နဂိုဟ္ထိုင္ေနၾက သူငယ္ခ်င္းမ်ားကလည္း လက္ခံမည္ မဟုတ္ဟု ေတြးထင္ေနသည္လည္း ပါေပမည္။ စိတ္သေဘာေကာင္းေသာ သူငယ္ခ်င္းမကို သနားမိတာလည္း ပါေကာင္း ပါမည္။

တကယ္ေတာ့ ဘာနဴးသည္ တနည္းတဖံု အပယ္ခံ မဟုတ္ လံုးလံုး အပယ္ခံ ျဖစ္သည္။ သူသည္ တေယာက္တည္း ကစားသည္သာ မဟုတ္ ထမင္းကိုလည္း တေယာက္တည္း စားေလသည္။ ဒန္ထမင္းခ်ိဳင့္ ဝိုင္းဝိုင္းေလးကို ေပါင္ၾကားထဲ ဖြက္ကာ ေခါင္းေလး ငံု႔ငံု႔ ထမင္း စားတတ္ေသာ ဘာနဴး၏  မရုိးဟင္းသည္ ပိန္းဥနဲ႔ ပင္စိမ္းေထာင္းတို႔ ျဖစ္ၾက၏။

ၾကက္ဥေၾကာ္ နည္းနည္းဖဲ့၍ ထဲ့ေပးလိုက္ေသာခါ ဘာနဴးက ပိန္းဥ တဖတ္ျပန္ထည့္ေပးေလသည္။ ဘာနဴး၏လက္ က်မ ထမင္းဘူးေပၚဝဲလာေသာခါ က်မ ဘုရားတမိသည္ ထင္ပါသည္။ လူသည္လည္း ဓါတ္လိုက္သြားသလို တြန္႔သြားမိသည္ ထင္ပါသည္။ ထမင္းဘူးကို အတင္းျပန္ရုတ္ယူေသာလည္း ပိန္းဥက က်လာခဲ့သည္။ က်မသည္ စိတ္အပ်က္ႀကီး ပ်က္ကာ ရြံလိုက္တာဟု နဳတ္မွ ထြက္သြားပါေတာ့သည္။


ထမင္းဘူးမွ ပိန္းဥေလးေၾကာင့္ က်မ အိမ္တြင္ အဆူခံရပါသည္။ ပိုလီယို ကူးမယ္ဟု ေမေမ ဆိုေသာခါ ေျခေထာက္ကိုသာ အျမန္စမ္းမိပါသည္။ ဘာနဴးေျခေထာက္မ်ား ေခြေခါက္ေနသည္မွာ ပိုလီယိုေၾကာင့္ဟု ဆိုၾက၏။ က်မသာ ပိုလီယို ျဖစ္လွ်င္ဟု ေတြးမိေသာအခါ ေၾကာက္ရြံလာ၏။ ဘာနဴးက ေဆးထိုးမွားလို႔ ပိုလီယို ျဖစ္တာဟု ဆိုေသာခါ က်မသည္ ေဆးထိုးခံရမည္ကို ငယ္ငယ္တည္းက အလြန္႔အလြန္ ေၾကာက္ရြ႔ံ သြားပါေတာ့သည္။


က်မတို႔ အတန္းထဲတြင္ မနက္မနက္  အိမ္မွ ပန္းမ်ားယူ၍ ဆရာမကို ေပးေလ့ ရွိသည္။ ဘာနဴးသည္ သူယူလာေသာ စပါယ္ပန္းမ်ားကို ဆရာမအား ေပးေလ့မရွိ က်မအား ေပးေလ့ရွိသည္။ သူေပးေသာပန္းကို ယူေသာခါ  ဘာနဴး အလြန္ေပ်ာ္ပံုရသည္။ ပန္းမ်ားကို ကိုင္ကာ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ျဖစ္ခဲ့ရေပါင္ မနည္းခဲ့ပါ။ သူ႔ပန္းမ်ားကို ပန္ေစခ်င္ေသာ ဘာနဴးက ပန္ေလ ပန္ေလဟု ဆိုေသာခါ က်မ နားထဲတြင္ ပိုလီယို ပိုလီယို ဟုသာ ၾကားေနမိ၏။  

အျပန္အလွန္ လက္ေဆာင္ သေဘာ ေပးျဖစ္သည္မွာ ျပကၡဒိန္ ေဟာင္းမ်ား ျဖစ္သည္။ ျပကၡဒိန္ ေနာက္ေၾကာတြင္ သူ စာေရးေလ့ရွိ၏။ ေဖ့ေဖ့ လက္ကိုင္ပုဝါ တထည္ ခိုးယူကာ သူ႔အား ေပးဖူး၏။ ကာေဘာလစ္ ဆပ္ျပာတံုးမ်ား ေပးဖူး၏။က်မ

တေန႔ေတာ့ ဘာနဴးသည္ က်မထည့္ေပးေသာ ၾကက္ဥေၾကာ္ တျခမ္းကုိ စကၠဴနွင့္ထုတ္ကာ သူ႔ေမေမကို ေကၽြးရန္ယူသြားေလသည္။ ရလဒ္ကား ေနာက္ေန႔မွ စ၍ ဘာနဴး ထမင္း မထုတ္ရေတာ့ေပ။  က်မနွင့္ ဟင္းလဲစားသည္ကို က်မ မိဘ မ်ားကဲ့သို႔ပင္ သူ႔မိဘမ်ားကလည္း ခြင့္မျပဳၾကဟု ဆိုေသာခါ အံ့ၾသရပါသည္။

တေန႔တြင္ ဘာနဴးနွင့္အတူ သူ႔အိမ္လိုက္သြားဖူးသည္။ သူ႔ အေဖက က်မတို႔ကို ျမင္သည့္ခါ အံ့ၾသသလိုလို ရွိ၏။  ဂ်ိဳင္းေထာက္နွင့္ ဘာနဳး ေဖေဖသည္ စစ္သားေဟာင္း ျဖစ္၍ ေျခေထာက္တဖက္သာရွိ၍ က်န္တဖက္သည္ ေပါင္လည္ေလာက္သာ ရွိေလသည္။  ေမာင္နွမ မ်ား၏ ။ဦးေလးသည္   ပဲဟင္းကို  ထမင္းေပၚ ဆမ္းေပးရင္း ဘာနဴးကို သူငယ္ခ်င္းလုပ္ေပးလို႔ ေက်းဇူးတင္တယ္ သမီးရယ္ဟု ဆိုလာ၏။

 ဘာနဴးသည္  ေန႔စဥ္ က်မအေၾကာင္းမ်ားကို အိမ္တြင္  ေျပာေလ့ရွိသည္ ဆို၏။ မင္းဟာ သူ႔အတြက္ သူရဲေကာင္းပဲ ၅ေပ အျမင့္ကို ခုန္နိုင္တဲ့သူဟာ ေျခမသန္တဲ့ ဘာနဴးအတြက္ သူရဲေကာင္းပဲေပါ့။ အေျပးသန္တဲ့ မင္းဟာ သူအတြက္ လူစြမ္းေကာင္းဟု ဦးေလးက ဆိုေသာခါ က်မ ဘာမွ ျပန္မေျပာတတ္ခဲ့။

က်မသည္ ဘာနဴး ေျခေထာက္မ်ားကို တခါမွ ေသခ်ာ မၾကည့္ဘူးေပ။ ဘာ့ေၾကာင့္ဟု မေျပာနိုင္ေသာလည္း က်မေၾကာက္၍ ျဖစ္မည္။ သို႔ေသာ္ ထိုေန႔က ဘာနဴးေျခေထာက္ကို ေသျခာၾကည့္မိသည္။  ဒူးေအာက္မွစ၍ သိမ္ေနတဲ့ ေျခေထာက္တဖက္သည္ ေျခမ်က္စိမွာ လိမ္၍ ေနသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ သူလမ္းေလွ်ာက္လွ်င္ ကိုယ္တခုလံုး ယိုင္ထိုးေနသည္။  ေပါင္ရင္းကလည္း  ေသးေနသည္ဟု ထင္ရပါသည္။ က်မ ဘာနဴးကို သနားမိတာ ေသခ်ာသည္။


ထို႔ေနာက္ပိုင္းတြင္ ဘာနဴးလည္း ထမင္း ျပန္ထုတ္လာပါသည္။ က်မတို႔သည္ ဟင္းလဲ မစားေတာ့ေပ။ လူႀကီးမ်ား မသိေအာင္ ထမင္းဘူးလိုက္ လဲစားၾက၏။  ဘာနဴး ပိန္းဥကိုသာ မက ပင္စိမ္းေထာင္းကိုလည္း က်မ ႀကိဳက္၏။


တေန႔ ဘာနဴးကို မုန္႔ဆိုင္တန္းမွာ မုန္႔ခိုးသည္ဟု ေစ်းသည္ အေဒၚႀကီးက တိုင္ေလသည္။ အတန္းေရွ႔တြင္ ယိုင္တိုင္တိုင္နွင့္ ႀကိဳးစားရပ္ေနေသာ ဘာနဴး ေျခတို႔သည္ တစပ္စပ္ တုန္ေန၏။ ဆရာမသည္ ကိုယ္က အရင္ဘဝက အက်င့္မေကာင္းလို႔ ခုဘဝမွာ ေျခမသန္ဘူး ခုဘဝမွာ ခိုးရင္ ေနာက္ဘဝေတာ့ လက္ပါ သန္မွာ မဟုတ္ဘူးဟု  ေျပာလည္း ေျပာ ရုိက္လည္း ရုိက္ပါေလသည္။

တခ်က္ရုိက္လိုက္တိုင္း ယိုင္နဲ႔သြားေသာ ဘာနဴးကို အတန္းသားေတြ ဝိုင္းရယ္ၾကသည္။ ေပါင္ရင္းသည္ ရွိဳးရာမ်ားနွင့္ နီရဲေနေလသည္။ ဘာနဴး ငိုေလသည္။ နာ၍ ငိုသည္ ရွက္၍ ငိုသည္။  ဘာနဴးကို ၾကည့္ရင္း  က်မ ေဒါသ ထြက္ရ၏။ က်မ ဘာနဴးကို မေခ်ာ႔။ ဘာစကားမွ မေျပာမိ။ အတန္ၾကာေသာခါ သူ႔ထံမွ ရွိဳက္သံတို႔ တိတ္သြား၏။ ထို႔ေနာက္ က်မတို႔ အခ်ိန္ ၾကာၾကာ စကား မေျပာျဖစ္ၾကပါ။ ထိုေန႔က သူ ပထမဆံုး ေျပာေသာ စကားမွာ ငါ မခိုးဘူးေနာ္ ျဖစ္ေလသည္။ သူ႔မ်က္နာသည္  မဝံ့မရဲ နိုင္၏။ တစံုတရာကို စိုးရိမ္ တႀကီးျဖစ္ေန ပံုရ၏။

သူ႔ပုခံုးကုိ အသာ လွမ္းဖက္လိုက္ေတာ့ ဘာနဴး ငိုခ်ျပန္၏။ ဒီတခါေတာ့ က်မလည္း လိုက္ငိုမိပါေတာ့သည္။ ငါ မခိုးဘူး ေျပာလည္း ဆရာမက ရုိက္မွာပဲ မဟုတ္လား။ သူက ငါေျပာတာ ယံုမွာမွ မဟုတ္တာဟု ရွိဳက္ရင္း ရွိဳက္ရင္း ငါမခုိးတာ နင္ေတာ့ ယံုတယ္ မလားဆိုေတာ့ မ်က္ရည္မ်ားသုတ္ရင္း က်မ ကျပာကယာ ေခါင္းျငိမ့္ျပလိုက္၏။ ဘာနဴးကို က်မ ယံု၏။ သူမခိုးပါ။ သို႔ေသာ္ က်မ ယံုသည္ ဆိုျခင္းသည္ ဘာနဴးကို မည္သို႔ေသာ္ ကာကြယ္မွုကိုမွ မေပးခဲ့။ ဘာနဴးကို ရုိက္ေသာ ဆရာမကို က်မ ယေန႔တိုင္ မုန္းပါသည္။ ယေန႔တိုင္ ဘာနဴး အေၾကာင္း ေတြးမိတိုင္း က်မ ဝမ္းနည္းရသည္၊ ေဒါသထြက္ရသည္။

က်မ ငယ္သူငယ္ခ်င္း သူ႔နာမည္သည္  ဘာနဴးမတီး သို႔မဟုတ္ ဘာနဴးမသီး ျဖစ္၍ တီတီစီဖက္တြင္ ေနသည္ဟု ခပ္ေရးေရးသာ မွတ္မိပါေတာ့သည္။ ၄ တန္း စာေမးပြဲေျဖ ၿပီး က်မတို႔ ေအာက္ျပည္ေျပာင္းၾကပါသည္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ေျပာင္းျဖစ္တာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္မည္ ဘာနဴးကို က်မ နဳတ္မဆက္ခဲ့ပါ။ သူ႔ဓါတ္ပံုလည္း က်မမွာ မရွိသလို က်မဓါတ္ပံုလည္း သူ႕မွာ မရွိ။ သူ႔ကို အသားညိဳညိဳ ဆံပင္ေကာက္ေကာက္ ဆိုတာေလာက္သာ မွတ္မိပါေတာ့သည္။

ေအာက္ျပည္တြင္ သူငယ္ခ်င္း အသစ္မ်ားရေသာခါ က်မ အတန္ၾကာေအာင္ပင္ ဘာနဴးကို ေမ့သြားပါေတာ့သည္။ ေအာက္တိုဘာ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ တရက္တြင္ က်မ အလြန္ခ်စ္ခင္ရပါေသာ အတန္းပိုင္ဆရာမ ေဒၚခင္စိန္႔ထံမွ စာနွင့္အတူ ဘာနဴး စာပါလာပါသည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ ေတာင္ေပၚ နွင့္ ေတာင္ေအာက္ စာမ်ား အျပန္အလွန္ ေရး ျဖစ္ၾကပါသည္။ ၇တန္း ေရာက္သည့္ခါ စာလက္ခံမယ့္ သူမရွိပါ၍ ဆိုကာ က်မ စာေတြ က်မထံ ျပန္ေရာက္လာပါသည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ က်မတို႕ အဆက္အသြယ္ ျပတ္သြား ၾကပါေတာ့သည္။

က်မတို႔ သူငယ္တန္း တူတူ တက္ခဲ့ေသာ သူငယ္ခ်င္း ၆ေယာက္ ေဆးေက်ာင္းမွာ ျပန္ဆံုၾကပါသည္။ ငယ္သူငယ္ခ်င္းမ်ားနွင့္ ျပန္ဆံုေသာခါ ဘာနဴးကို က်မ အလြန္ သတိရမိသည္။  ပိုလီယို ေရာဂါ အေၾကာင္း သင္ေသာခါ  က်မအေတြးသို႔  ဘာနဴး ခဏခဏ ေရာက္လာပါသည္။ သူ႔ထံမွ ပိုလီယို ကူးမည္ ဆိုကာ ဝိုင္းပယ္ခဲ့မိသည့္အတြက္ က်မ ယေန႔တိုင္ နာက်င္ ေၾကကြဲ ရပါသည္။

ေဆးထိုးရင္ ပိုလီယို ျဖစ္မွာ စိုးလို႔ပါ ဆိုေသာ မိဘ မ်ားကို ေတြ႔ရတိုင္း ေဆးထိုးမွားတာေလဟု ဆိုေသာ ဘာနဴး စကားတို႔ကို ျပန္ၾကားေယာင္မိပါသည္။ က်မသည္ ပိုလီယို ကာကြယ္ေဆးကို ဟန္တက် ပန္တက် တိုက္၍ ဓါတ္ပံု ရုိက္ခံေသာ ဗိုလ္ကေတာ္မ်ားၾကား  ကာကြယ္ေဆး ပုလင္း နည္းမွန္လမ္းမွန္ ကိုင္ရန္ စိုးရိမ္တႀကီး လိုက္ျပမိတတ္ပါသည္။  ေဆးအာနိသင္ ပ်က္မွာကို က်မ အလြန္ စိတ္ပူမိ ပါသည္။ ပိုလီယိုလို႔ နာမည္တပ္လို႔ မျဖစ္ဘူး အထက္က ထုေခ်လႊာ ေတာင္းလိမ့္မယ္ ဆိုေသာ ကေလးအထူးကုသည္  က်မ၏ ျပင္းထန္လြန္းေသာ တုန္ျပန္မွဳ႕ကို အ့့့ံၾသမွင္သက္စြာၾကည့္ရင္း ယူ အိပ္ေရး ပ်က္တာ မ်ားၿပီ ထင္တယ္ဟု ဆိုေလသည္။

က်မ သူ႔ထံ စာေရးေသာခါ ေျခမသန္တဲ့ ဆရာဝန္ၾကီးက အရမ္းေတာ္တယ္တဲ့ လက္မပါတဲ့ လူက ကမၻာ႔ အခ်မ္းသာဆံုးတဲ့ဟု စီကာ ပတ္ကံုး ၾကံဖန္ လုပ္ၾကံ ေရးပို႔ပါသည္။ ထိုစာမ်ိဳး ဖတ္ေသာ သူအားရွိပံု ေပၚသည္။ ငါက ေျခမသန္ေပမယ့္ လက္ေတာ့ သန္တယ္ေလ ဓါတ္ပံု ဆိုင္ေလး ဖြင့္ၿပီး ဓါတ္ပံုရုိက္မယ္ဟု အားက်မခံ ျပန္ေရးတတ္သည္။


ဘာနဴး က်မကို ခင္မင္တြယ္သည္မွာ ယံုမွားစရာ မရွိ။ က်မကေတာ့ ဘာနဴးကို ခင္မင္သည္ဟု မေသခ်ာ။ က်မသူ႕အတြက္ သူငယ္ခ်င္းေကာင္း မဟုတ္ခဲ့။ တျခားလူေတြနည္းတူ ဘာနဴးကို ဝိုင္းပယ္ခဲ့ဖူူးပါတယ္။ သူမ်ားေတြ ရြံသလို က်မသည္လည္း ရြံခဲ့သည္။ သူ႔ကို ယံုမွာ မဟုတ္ဟုဆိုကာ အရုိက္သာခံခဲ့ေသာ ဘာနဴး ကို က်မ သနားလို႔ မဆံုးပါ။ သူ႔အေၾကာင္း ေတြးမိတိုင္း က်မ ယေန႔တိုင္ ဝမ္းနည္းရပါသည္။
သူငယ္ခ်င္း ေကာင္းရာဘံုဘဝမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ပါေစ။ အယ္ဇီ

17/11/2010

နိဳဝင္ဘာ ၁၃

နိဳဝင္ဘာ ၁၂ရက္ မိုးလင္းတဲ့ခါ ရန္ကုန္မွာ ေန႔လည္ ျဖစ္ေနၿပီ။ သတင္းကို ကမန္းကတမ္းဖြင့္ဖတ္ေတာ့ သတင္းေထာက္ေတြ လာေစာင့္ေနတယ္ သံတမန္ေတြ လာေစာင့္ေနတယ္တဲ့။ လူထုကလည္း  လာေစာင့္ေနတယ္နဲ႔ ဆိုေတာ့ အို စိတ္လွဳပ္ရွားလိုက္တာ လူက ေနလို႔ ထိုင္လို႔ မရေတာ့ဘူး။

cnn ကလည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ လြတ္မယ္ဆိုၿပီး ေကာလဟာလျဖစ္ေနတယ္တဲ့။ ေကာလဟာလေတြနဲ႔ ေနသားေတာ့ က်ေနပါၿပီ။   ဒါေပမယ့္ ဟုတ္ပါေစဆိုၿပီး ရြတ္လိုက္ရတဲ့ ဂုဏ္ေတာ္။

၁၂ရက္ကေတာ့  လူက ကိုလူေထြး ရဲ့ ဒီကာတြန္းေလးလိုပဲ ။



ေဟး ဟင္ ဟာ နဲ႔ ၁၃ရက္ ေရာက္သြားတယ္။


တကယ္ဆို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို  ဖမ္းသြားလိုက္ တခါ လြတ္လာလိုက္ကိုပဲ အၾကိမ္ၾကိမ္ရွိေနပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ဒီတခါေတာ့ စိတ္က ဘယ္လိုမွန္းကို မသိဘူး။ လူထုပံုစံကလည္း ခါတိုင္းလိုမ်ိဳး ေထာက္ခံတာ ယံုၾကည္တာ အားကိုတာတင္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။

ဝိုင္းၿပီး ၾကိဳေနၾကပံု ေျပးၿပီး ေတြ႔ခ်င္ ေနၾကပံုက......

အေမ မရွိတုန္း တစိမ္းေတြ နွိပ္စက္တာ ခံရတဲ့ ကေလးေတြလိုမ်ိဴး အေမကိုလည္း ျမင္ေရာ ေမေမဆိုၿပီး အားကိုးတၾကီး ရွိဳက္ၾကီးတငင္နဲ႔  ဝမ္းပန္းတနဲ ဝိုင္းတိုင္ခ်င္ၾကတဲ့ပံုမ်ိဳး လိုလို အေရးေပၚ ထြက္ေပါက္ ဂူဝၾကီးကို စုျပံဳတိုးေဝွ႔ အလုအယက္ ထြက္ေျပးေနၾကသလိုလိုပါပဲ။

လူထုကလည္း ဂူပိတ္ နဳတ္ပိတ္ အနိုင္က်င့္ပံု အမ်ိဳးမ်ိဳးေတြေၾကာင့္ နာက်င္ေၾကကြဲေနၾကတာလည္း ၾကာလွမွကိုေလ။

အယ္ဇီ

19/10/2010

ထမင္း စားၿပီးၿပီလား ဘာဟင္းနဲ႕လဲ

အေမမာရဲ့ ငပိခ်က္ကို မာယာမွာ ဖတ္လိုက္ရတယ္။ ငါးျမင္း ငါးပိတစ္ ဆိုပဲ။ အဲ့ဒီ ငါးပိတစ္ကို ပုဇြန္ထုတ္မီးကင္ေထာင္းနဲ႔ ငပိခ်က္ ခ်က္စားၾကတယ္တဲ့။ ဟိုး အေမမာတုိ႔ ငယ္ငယ္က ။

ကိုယ္တို႔ ငယ္ငယ္ကေတာ့ ငါးျမင္းဆိုတာ ဟင္းေကာင္း။ ငါးပိတစ္ဆိုရင္ေတာ့ ငါးဘတ္ ငါးပိတစ္ စားရတယ္။ ငါးဘတ္က ေမႊခ်က္ မခ်က္ရင္ လံုးဝ စားမေကာင္းဘူး။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ေနမယ္ အသားမ်ားတဲ့ ငါးဘတ္ကို ငပိတစ္လုပ္စားၾကတယ္။

ေျမလတ္မွာေတာ့ ေျပာရရင္ သူက ေစ်းအေပါဆံုး ငါးတမ်ိဳးပဲ။ အဲ့လိုပဲ အင္မတန္ေပါတဲ့ငါးက ငါးေျမြထိုး ငါးရံ့ေခါင္းတို ငါးေျပမတို႔ဆိုတာ ရွိေသးတယ္။ ငါးရ့့့ံေခါင္းတိုေတြဆိုတာ ငါးရံ့လိုပံုမ်ိဳးပါပဲ။ အဲ့ဒီငါးကို ေခါင္းေတြ ျဖတ္ၿပီး ဝက္စာေကၽြးတယ္။ က်န္တာကိုေတာ့ ငါးေျပမနဲ႔ ေရာၿပီး ငပိရည္ လုပ္ၾကတယ္။ ငါးေမႊထိုးကို ငါးေျခာက္လုပ္ၾကတယ္။

စားၿပီးၿပီလား၊ ဘာဟင္းခ်က္လဲ ဘာဟင္းနဲ႔လဲ ဆိုတာက ကိုယ္တို႔ လူမ်ိဳးေတြရဲ့ ေဟာင္းအာယူ တမ်ိဳးပဲ။ ထမင္းစားခ်ိန္မွာ စားၿပီးေနရင္ (fine) ဖိုင္းတယ္။ မစားရေသးရင္ မဖိုင္းဘူး။ တခုခုပဲ။ ဒီလိုပဲ ဟင္းေကာင္းရင္ ဖိုင္းတယ္။ ဟင္းမေကာင္းရင္ မဖိုင္းဘူး ဒါေသခ်ာ သေလာက္ပါပဲ။

အဲ့လို ဟင္းေမးလို႔ ငါးဘတ္ေမႊ ခ်က္တယ္တို႔၊ ငါးေျမြထိုးေျခာက္ေၾကာ္နဲ႔ ခ်ဥ္ရည္တို႔ ေျပာလာရင္..ဒီလူေတြ မဖိုင္းဘူး။ဘာလို႕လဲ ဆိုေတာ့ ငါးၾကင္း၊ငါးခူလိုမ်ိဳးေတြ ငါးရံ့ေျခာက္ဆိုတာေတြက ကိုယ္တို႔ ငယ္ငယ္က သူသူငါငါ စားနိုင္ၾကတဲ့ဟင္းမ်ိဳးကိုး။ အဲ ငါးျမင္းဆီျပန္လိုမ်ိဳး ပုဇြန္ထုတ္လိုမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ ေရေရလည္လည္ ဖိုင္းေနတယ္ေပါ့။ ဒီလို ဟင္းမ်ိဳးကို ဟင္းရံ ငါးပိတစ္လုပ္စားနိုင္တဲ့ အေမမာတို႔ ေခတ္ကလူေတြ ေရေရလည္လည္ ရွယ္ ဖိုင္းတယ္ ေျပာရမယ္။ 

ခုေခတ္ကေတာ့ ငါးတူနီေျခာက္ေတြ ငါးေျပမေတြကစ နိုင္ငံျခား သြားၾကတဲ့ေခတ္...ဘရိန္းထရိန္း ငါးထရိန္း ပုဇြန္ထရိန္း -းဘရိန္းေခတ္မွာ ငါးျမင္းငါးပိတစ္ ငါးဘတ္ ငါးပိတစ္ ေတြကို ငါးပိက်က္ ခ်က္ဖို႔မေတြးနဲ႔ ထမင္းစားၿပီးၿပီလား ဘာဟင္းနဲ႔လဲလို႔ ေမးဖို႔ ေတာင္လိုမယ္ မထင္ေတာ့ပါဘူး။ လူအမ်ားကေတာ့  နည္းနည္း မဖိုင္းတာ ေရေရလည္လည္ မဖိုင္းတာ ရွယ္ မဖိုင္းတာပဲ ကြာမယ္ မဖိုင္းၾကဘူးကြယ္။




အယ္ဇီ

23/07/2010

မမီးငယ္ရဲ့ အသြင္တူလား မတူလား

မမီးငယ္ကို အသြင္တူလာ မတူလားပို႔စ္ ေနာက္ဆက္တြဲ tag လိုက္တာ။ tag သာ tag လိုက္တာ ေရးမွ ေရးေပးပါ့မလားလို႔။ အမယ္  သူ႔မွာ ေဘာလံုးက တဖက္ ကေလးက တဖက္ နဲ႔ အလုပ္ကလည္း မ်ားသား။ ဒါေပမယ့္ မအယ္ကို ခ်စ္လို႔ ခင္လို႔ ေရးေပးလိုက္တယ္ေနာ္ဆိုၿပီး ပို႔ေပးလာတယ္။ ဒီလို အေျပာေကာင္းတဲ့  မမီးငယ္ရဲ႔ အသြင္တူ၏မတူ၏ ဖတ္ရွဳ႕ နိုင္ပါၿပီ။                ။
..................................................................................................................................

မအယ္ရဲ ႔ အသြင္တူမတူ ပို႔စ္ဖတ္ျပီး တိတ္တိ္တ္ေလး ေကာမန္႔ မေပးဘဲ လစ္လာခဲ႔တာ အေနာက္ကေန လက္တို႔ျပီး တဂ္္လိုက္တာမို႔ မအယ္ ေရ ... ခ်စ္လို႔ ေရးလိုက္ျပီေနာ္။


သူနဲ႔က်မက အေၾကာင္းရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား မတူတာေတြ ပိုမ်ားပါတယ္။ သူနဲ႔က်မ လမ္းသြားရင္ ဆင္နဲ႔ဆိတ္လို ကြာျခားတာဟာ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာကြာျခားမွဳ တခု၊ စိတ္ဓါတ္ ..အမူအက်င္႔စရုိက္ အစားအေသာက္ ..မတူ မတူ မတူ မတူ ... ဘယ္အရာမွ မတူ လို႔ ဆိုရမွာပါ။

သူ နဲ႔ က်မ အိမ္ေထာင္စက်ခါစ တႏွစ္ေလာက္က အဆင္ေျပေပမယ္႔ ေနာက္ပိုင္း မၾကာခဏ တက်က္က်က္ပါဘဲ။ ေနာက္ပိုင္း အိမ္ေထာင္သက္ ၾကာလာေတာ႔ အဲလို တက်က္က်က္ ကေန တေယာက္နဲ႔တေယာက္ သည္းခံခြင္႔လႊတ္ျပီး နားလည္မွဳ ပိုရွိလာလို႔ စကား သိပ္မမ်ား ျဖစ္ေတာ႔ဘူး။( ရန္ျဖစ္ရတာ ပ်င္းလာလို႔ ျဖစ္မယ္ း)) ေနာက္ျပီး သူ က ေယာက်္ားေလး ဆိုေတာ႔ အေခ်ာ႔ၾကိဳက္တတ္သူမို႔ က်မက ေခ်ာ႔လိုက္ရင္ သူေက်နပ္သြားတတ္ပါတယ္။ အျမဲတမ္းေတာ႔လည္း က်မ ေခ်ာ႔မေနပါဘူး။ သူက ေျပာျပီးရင္ အမွတ္မထားတတ္ေပမယ္႔ က်မက အမွတ္ၾကီးသူပါ .. ျပန္ျပီး ဂလဲ႔စားေခ်ရမွွ ေက်နပ္တတ္သူပါ။

 
သူက မိသားစုထဲ ခေလးတေယာက္ထက္ ပိုလိုခ်င္ခဲ႔ေပမယ္႔ က်မ က တေယာက္တည္း ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးခ်င္လို႔ တေယာက္ထက္ ပိုမလိုခ်င္သူ။


သူက အမဲသားကလြဲရင္ အသားေတြ အကုန္ စားတတ္ေပမယ္႔ က်မက ၾကက္သား တခု တည္း စားတတ္သူ ။ sea food နဲ႔ vegetable ၾကိဳက္တာခ်င္းေတာ႔ သူနဲ႔က်မ တူတယ္လို႔ ဆိုရမွာပါ။ ဒါေပမယ္႔ အသား ငါး စားရင္ က်မက အရုိး အေရခြံ ေတြ မၾကိဳက္တတ္ေပမယ္႔ သူက အဲဒါေတြ အကုန္ၾကိဳက္တယ္။

သူက အခ်က္အျပဳတ္ ေတာ္ေတာ္ေလး ပိုင္ေပမယ္႔ ( တရုတ္ဟင္း ကုလားဟင္း ဗမာဟင္း ) က်မက မေန႔တေန႔ကမွ သူ သင္ေပးလို႔ နည္းပါး ခ်က္တတ္သူပါ။ ဟင္းခ်က္ရင္ က်မက သူရဲ ႔ အကူ၊ သူက စားဖိုမွဴးၾကီး ။ သူက ဟင္းေတြကို တပတ္လံုး ထားစားလည္း စားႏိုင္ေပမယ္႔ က်မက တရက္ ႏွစ္ရက္ထက္ ပိုမစားတတ္သူ မစားခ်င္သူ။ သူက ဟင္းတခြက္တည္းနဲ႔ ထမင္းစားတတ္ေပမယ္႔ က်မက အသားတခြက္ အရြက္တခြက္ ပါမွ ထမင္းမ်ိဳက်တတ္သူ။ မီးဖိုေခ်ာင္မွာ သူက စီးတဲ႔ ေရ ဆယ္တဲ႔ ကန္သင္း လို ထိန္းသိမ္းတတ္ေပမယ္႔ က်မက စည္းကမ္း နည္းနည္း ပ်က္တတ္သူ။


သူက ပက္စီ ေအးေအးလို စူးစူးရွရွ ေသာက္ရတာကို ႏွစ္သက္ေပမယ္႔ က်မက ဂရိတ္ဖရုသီး ေဖ်ာ္ရည္ ခ်ဥ္ခ်ဥ္ခါးခါး ေသာက္ရတာကို ႏွစ္သက္တတ္သူ။ သူ နဲ႔ က်မ ေရေႏြးၾကမ္း ေသာက္ရတာ ၾကိဳက္တာခ်င္းေတာ႔ တူၾကတယ္။


အ၀တ္အစားေတြ ကို သူက ေခ်းမမ်ားတတ္ ေပမယ္႔ က်မ ကေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး ေရြးခ်ယ္ ၀တ္ဆင္တတ္သူပါ ။သူက ရိုးရိုးၾကီး၀တ္ဆင္ရတာကို ၾကိဳက္ေပမယ္႔ က်မက ေခတ္နဲ႔အညီ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ၀တ္ရတာကို ၾကိဳက္တယ္။


သူက စကားေျပာရင္ တဖက္သားသူ ကို အားမနာတမ္း အမွန္အတိုင္း ေျပာတတ္ေပမယ္႔ က်မက သူ အဲလို ေျပာတာကို အားနာတတ္သူ။ သူက သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ စကားထိုင္ေျပာရတာကို ႏွစ္သက္ေပမယ္႔ က်မက အိမ္မွာဘဲ စာ ဖတ္ရတာကို ႏွစ္သက္သူ။ သူက စာဖတ္ရတာပ်င္းတယ္။ သူက စာဖတ္ရတာ ပ်င္းေပမယ္႔ ဖတ္ထားျပီးသားစာေတြ မွတ္မိတဲ႔ေနရာေတာ႔ က်မထက္ အမ်ားၾကီးသာပါတယ္။ က်မက မွတ္ဥာဏ္အားနည္းျပီး သူက ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား မွတ္မိေနတတ္တယ္ ။ က်မထက္ေတာ႔ ေက်ာင္းစာ နဲ႔ ဗဟုသုတ မွာ ပိုျပီး သာလြန္ေကာင္းမြန္သူပါ ( အဲဒါေၾကာင္႔ သမီးကို စာ သင္တဲ႔ ေနရာမွာ က်မ မသိနားမလည္တဲ႔ စာ ေတြဆိုရင္ သူ႔ကို သင္ျပခိုင္းရပါတယ္ )

သူက စင္တင္ေတးဂီတပြဲ ေတြ မွာ သြားျပီး အားေပး နားေထာင္ရတာကို လံုး၀ မၾကိဳက္တတ္ေပမယ္႔ က်မက အဲဒါကို အလြန္တရာမွ ႏွစ္သက္တတ္သူ ။ (သူက သီခ်င္းေတြကို အိမ္မွာ ဘဲ နားေထာင္ရတာၾကိဳက္တယ္ )အဲဒါေၾကာင္႔ သည္က ပြဲေတြ သြားၾကည္႔ရင္ တေယာက္တည္း သြားၾကည္႔ျဖစ္တာမ်ားပါတယ္။


သူ နဲ႔ က်မ ေဘာလံုးပြဲ ၾကည္႔ရတာ ႏွစ္သက္တာခ်င္း ေတာ႔ တူပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ သူက ေဘာပြဲကို ဘယ္အသင္း ညာအသင္း ဘယ္သူပါလို႔ ရယ္ ဆိုျပီး အားမေပးဘဲ ေဘာလံုး အရသာ ခံျပီး ၾကည္႔တတ္ေပမယ္႔ က်မက ပုဂိၢဳလ္စြဲ အသင္းစြဲ နဲ႔ ေရြးျပီးအားေပးတတ္ပါတယ္။ သူေရာ က်မေရာ ရုပ္ရွင္ကားေတြ ခဏခဏ ၾကည္႔ရတာ မၾကိဳက္တတ္တာခ်င္းလည္း တူတယ္ ( ဒါေပမယ္႔ အခုသည္ရက္ပိုင္ း ႏွစ္ေယာက္လံုး ရဳပ္ရွင္ၾကည္႔ျဖစ္ေနၾကတယ္။)

သူက တီဗီၾကည္႔ရင္ နည္းပညာ နဲ႔ ဆိုင္တဲ႔ ခ်ယ္နယ္ေတြ အၾကည္႔မ်ားေပမယ္႔ က်မက အမ္တီဗီ လို သီခ်င္းေတြ လာတဲ႔ ခ်ယ္နယ္ကို အၾကည္႔မ်ားတတ္သူ။ ဒါေပမယ္႔ စီအန္အန္လို သတင္းခ်ယ္နယ္ ေတြ နဲ႔ national geographic ခ်ယ္နယ္ ေတြ ၾကည္႔ဖို႔ ၾကိဳက္တတ္တာ ခ်င္းေတာ႔ တူၾကတယ္။

သူက လမ္းေ၀းေ၀း ေလ်ာက္ရမွာကို အပ်င္းထူတတ္ေပမယ္႔ က်မက လမ္းဘယ္ေလာက္ေ၀းေ၀း ေလ်ာက္ခ်င္သူပါ။ သူက အခု တႏွစ္ႏွစ္ႏွစ္ အတြင္း က်န္းမာေရး နည္းနည္းခ်ဴခ်ာ လာေပမယ္႔ က်မက အိပ္ေရးပ်က္တာမ်ားရင္ ေခါင္းအနည္းငယ္မူးတတ္ကလြဲ လို႔ က်န္းမာေရး ေဒါင္ေဒါင္ျမည္ ေကာင္းသူ။


သူက ေရခ်ိဳးရင္ ေရပန္းကို ေရလံုးၾကီးၾကီးျဖစ္ေအာင္ နည္းနည္းဘဲ ဖြင္႔ခ်ိဳးတတ္ေပမယ္႔ က်မက ေရပန္းက ထြက္တဲ႔ေရေတြ ေရစက္ေသးေသး ေလးေတြ ျဖစ္ျပီး အမ်ားၾကီးပန္းထြက္မွ ခ်ိဳးတတ္သူ။(အဲဒါေၾကာင္႔ သူေရခ်ိဳးျပီးရင္ က်မ ေရပန္းကို အျမဲ လွည္႔ျပီးျပင္ရသလို သူလည္း ျပန္ျပင္ရတယ္ )သူက သြားတိုက္ေဆးကို ေအာက္ေျခကေန စျပီးညွစ္သံုးတတ္ေပမယ္႔ က်မက ထိပ္ကေန ျဖစ္သလို ထုတ္သံုးတတ္သူ ။ ( အဲလို လုပ္လို႔ ခဏခဏ အေျပာခံရေပါင္း မ်ားျပီ )

သူက ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကပ္ေစးနည္းတတ္ေပမယ္႔ က်မက လက္ဖြာတတ္သူ။ ဒါေပမယ္႔ ေဆြမ်ိဳး ညာတကာေတြ ေပးကမ္းရင္ေတာ႔ သူ နဲ႔ က်မ တူပါတယ္။ သူက ၾကီးပြားခ်မ္းသာဖို႔ ေလာဘ မၾကီးတတ္ေပမယ္႔ က်မက သူနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ ။ ( ဒါေပမယ္႔ က်မ အခုေနာက္ပိုင္း စိတ္ေျပာင္းသြားျပီ )

သူက တခုခု အဆင္မေျပတာေတြ႔ရင္ စိတ္ဓါတ္က်တတ္ေပမယ္႔ က်မက အခု အခ်ိန္ထိ စိတ္ဓါတ္ ဘယ္ေတာ႔မွ မက်တတ္ဘူး။ (က်မကဘဲ သူ႔ကို အားေပးရတာေပါ႔ )သူနဲ႔ က်မ တူတာ တခု ရွိေသးတာကေတာ႔ ဂုဏ္ ပကာသန မ မက္တတ္တာပါ။ ဘယ္ေတာ႔မွ ၾကြားၾကြား၀ါ၀ါ ေနဖို႔ စိတ္မပါတတ္ၾကတာခ်င္း တူၾကတယ္။

သူ က ဘာဘဲ လုပ္လုပ္ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ျပီး မလုပ္တတ္ေပမယ္႔ က်မ က ၾကိဳၾကိဳတင္တင္ အျမဲ လုပ္တတ္တယ္ ။ သူက ဘာလုပ္လုပ္ စနစ္တက်နဲ႔ ေအးေအးေဆးေဆး ေသခ်ာေအာင္ လုပ္တတ္ေပမယ္႔ က်မက နေမာ္နမဲ႔ ႏိုင္သူ ။


ေအာ္ ဒါေပမယ္႔ တခု က်န္ေသးတယ္ ဗမာ႔ႏိုင္ငံေရး နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး သူနဲ႔ က်မ က ႏိုင္ငံေရး ခံယူခ်က္ အေတြးျမင္ အဲ ဒါေတာ႔ ထပ္တူက်တယ္။


က်မတို႔ ဘယ္လိုဘဲ အသြင္မတူတာေတြ မ်ားေပမယ္႔ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရား သည္းခံခြင္႔လႊတ္ျခင္း သားသမီးဆိုတဲ႔ ေႏွာင္ၾကိဳး အဲ အရာသံုးခုက က်မတို႔ အိမ္ေထာင္ေရး ခရီးလမ္းၾကီး ကို ဆက္ေလ်ာက္ သြားႏိုင္ေအာင္လို႔ တြန္းအားေတြပါဘဲ။ သူနဲ႔က်မတို႔ရဲ့ အိမ္ေထာင္သက္က အခုဆို ဆယ္စုႏွစ္တခု ကို ေက်ာ္လို႔ တႏွစ္စြန္းသြားျပီေလ။ အသြင္တူဖို႔ မတူဖို႔ထက္ က်မ ကိုယ္ေတြ႔ အိမ္ေထာင္တည္ျမဲဖို႔ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ႔ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ သည္းခံ ခြင္႔လႊတ္နားလည္မွဳ ရွိဖို႔ သာလ်င္ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္လိမ္႔မယ္ ဆိုတာပါဘဲ။ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ နားလည္မွဳ မေပးႏိုင္ဘူးလို႔ လက္ခံထားရင္ ေတာ႔ အိမ္ေထာင္မျပဳဘဲ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ တေယာက္တည္း ေနထိုင္သြားတာ အေကာင္းဆံုးပါဘဲလို႔။


မမီးငယ္

09/07/2010

ပုတ္လံုးေလး ၂လံုး

ဂ်ီးေတာ္ႀကီး ေဒၚသက္ေဝ tag လို႔ ကိုယ္တို႔အေၾကာင္းေတြ လူသိကုန္ေတာ့မွာမို႔ နည္းနည္းေတာ့ ရွက္သား။ ဒီေတာ့ မတူတာေတြနည္းနည္း တူတာေတြနည္းနည္း ေျပာျပမယ္။ ခ်န္တာလည္း ခ်န္ထားတယ္ေနာ္ အန္ဒါ စတုဒ္။

သူက ႀကိဳးစားတယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ ႀကီးတယ္။ ဘာပဲ လုပ္လုပ္ အေကာင္းဆံုး အေတာ္ဆံုး ျဖစ္ေအာင္ လုပ္တယ္။ ဘာအေၾကာင္းနဲ႔မွ သူ႔ရည္ရြယ္ခ်က္ အပ်က္မခံဘူး။ အံ့ေရာ။ သူနဲ႔ ယွဥ္ေတာ့ ကိုယ္ဟာ လူပ်င္းပါ ေမေလးေရ လို႔ ဆိုရမလိုပဲ။ ဟိုဟာ အေၾကာင္းျပ ဒီဟာ အေၾကာင္းျပ ေန႔ ေရြ႕ ညေရြ႕နဲ႔ မေယာင္ရာ တယ္ ဆီလူးတာပဲ။

စာရြက္စာတမ္းေတြနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ စည္းကမ္းတက်ထားတယ္။ အေရးႀကီးတာေတြကို ေကာ္ပီစြဲထားတယ္ စီဒီထဲ တစံုထား တယ္ ယူအက္ဘီထဲ တစံုထားတယ္တို႔နဲ႔။  အိတ္တလံုးထဲ ထည့္ၿပီး တခုခုဆို ဒါေလးကိုင္ၿပီး ေျပးနိုင္ေအာင္တဲ့။ ကိုယ္ကေတာ့ ကိုယ့္စာရြက္ေတြ လိုရင္ ရွာၿပီ။ ဘယ္ထားလို႔ ဘယ္ေနမွန္းမသိ။ မေတြ႔ရင္ စိတ္တိုၿပီ။

သူက ဂစ္တာတီးတယ္ သီခ်င္းဆိုတယ္ သီခ်င္းေတြကို နားေထာင္တယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ တပုဒ္မွ မရဘူး။ ဆိုရင္လည္း ဟိုသီခ်င္းနဲ႔ ဒီသီခ်င္းနဲ႔ ေရာပစ္လိုက္တယ္ ေအးေရာ။


သူက ဘယ္ေတာ့မွ မညည္းညဴဘူး။ ေနမေကာင္းလည္း မညည္းဘူး ပင္ပန္းလည္း မညည္းဘူး။ မ်က္နာညိဳးတာ ကိုယ္က ျမင္ပါမွ ေမးပါမွ ေခါင္းနည္းနည္း ကိုက္သလိုပဲတို႔နဲ႔ အဲ့ဒါမွ ဖ်ားေနမွန္းသိရတယ္။ကိုယ္နဲ႔ေတာ့ ကြာပါ့ ပင္ပန္းလိုက္တာ ပူလိုက္တာ ညည္းညဴေနတာ။ ေသေတာ့မယ္ ထင္တယ္။ လုပ္ပါအုန္း အားကၽြတ္ကၽြတ္ ကၽြတ္တို႔ အမေလးတို႔နဲ႔ မျပီးေတာ့ဘူး။

ကိုယ္က တခုခုဆို ပြစိပြစိ ဗ်စ္ေတာက္ ဗ်စ္ေတာက္နဲ႔ လုပ္တတ္သလို စကားကိုလည္း မေမာတမ္း ေပါက္ေပါက္ေဖာက္တတ္တယ္။ တခါတခါ သူက ဒါ ကိုယ္ သိၿပီးၿပီေလ ဒါနဲ႔ဆို ၁၀၁ေခါက္ရွိၿပီေလ တခါတေလက်ေတာ့ ေအးေလ ဒါနဲ႔ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ ဝယ္ေပးရေရာေလနဲ႔ ကိုယ္ေျပာမွာေတြ သူက ဆက္ေျပာရတဲ့ထိ ကိုယ္က စကားမ်ားတယ္။ သူကေတာ့ စကားေတာ္ေတာ္ နည္းတယ္။


မတူတာနည္းနည္း ၿပီးေတာ့ တူတာ စေျပာရရင္ ၂ေယာက္လံုး အစားပုတ္တယ္။ စားခ်င္တာေတြကို တက္ညီလက္ညီ ခ်က္ၾက ျပဳတ္ၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဟင္းခိုးစားတတ္ၾကတယ္။ ဝက္သားျပဳတ္ေၾကာ္တို႔ ငါးေၾကာ္တို႔ ဆို အဝင္တလုတ္ အထြက္တလုတ္ ခိုးစားၾကတာနဲ႔ ကုန္တယ္။ ညစာ က်န္မွာပါ မနက္စာ ေလာက္ေလာက္တယ္ ထင္ရင္ မွားမယ္ ဆရာ။

စာေရးခ်င္တာ ဖတ္ခ်င္ၾကတာ တူတယ္။ ဖတ္ခ်င္တဲ့ စာအုပ္ ေရးခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းေတြေတာ့ မတူတတ္ဘူးေပါ့ေလ။ တေယာက္က စာေရးေနရင္ က်န္တေယာက္က ျငိမ္ေနရတယ္။ ဘက္ဆဲလ္လာ စာေရးေနတာထက္ အေရးႀကီးတယ္။



သူက ရုပ္ရွင္ ဒါရုိက္တာလုပ္ခ်င္ေနတယ္။ ကိုယ္ေရးလက္စ ဝတၱဳ တပုဒ္ကို မိန္းမေရ ဒီဇာတ္လမ္းကို ငါရုပ္ရွင္ ရုိက္မယ္တဲ့။ ေရးလို႕ မၿပီးေသးဘူး ဝယ္သြားၿပီဆရာတို႔။ ကိုယ္ကလည္း မင္းသမီး လုပ္ခ်င္တယ္။ တခါတေလ ရုပ္ရွင္ရုိက္တမ္းလည္း ကစားတယ္။ ရုိက္ဖူးတာေလး ေအာက္မွာ trailer ၾကည့္ပါ။

မႀကီးစိန္ စက္ခ်ဳပ္ေနပါလား
ေအးေဟ့ အေၾကာ္ေရာင္းတာနဲ႔ မကာမိလို႔ေဟ့ စက္နင္းေနရတယ္
ကိုတင္ေဖကလည္းေတာ္
အမေလး ညည္းတို႔ ကိုတင္ေဖရွိ ပိုဆိုးပါေသးတယ္ေအ သူရတာ သူျမိဳတာပါပဲ အေရးထဲ မူးလာရင္ နားညည္းေသး
ကိုတင္ေဖက အရက္ေသာက္ေပမယ့္ မႀကီးစိန္ကိုေတာ့ မနွိပ္စက္ပါဘူး
ေအးေဟ့ ငါလည္း ဒါနဲ႔ပဲ သည္းခံေနတာ အႀကီးေကာင္ တသက္ပဲ ခု ၁၆ နွစ္
ႀကီးၿပီပဲ သားႀကီးကို တခုခုအလုပ္လုပ္ခိုင္းပါလား
ေတာ္ပါေအ က်ဳပ္သားေတြ စာပဲ သင္ပါေစေအ ေတာ္ေန သူ႔အေဖလို ေရထမ္းေနရမယ္
အင္း မႀကီးစိန္ မႀကီးစိန္
မစိန္နဲ႔ေအ က်ဳပ္ မနက္အတြက္ ပဲစိမ္ရအုန္းမယ္

ကဒ္.............. အရမ္းေကာင္းတယ္ သမီး သိပ္ေတာ္တယ္ ဟင္းဟင္းဟင္း

သူကလည္း ပုဏၰား ဆာဒူးလုပ္ျပလို လုပ္ျပ တခါတေလလည္း အပီအျပင္ပဲ တင္ပလင္ေခြၿပီး ဘုန္းႀကီး တရားေဟာမယ္နဲ႔ ေဟာပါေလေရာ။ ဒကာမေလး ဘုန္းဘုန္းကို ဟိုဟာကပ္ပါအုန္း ဒီဟာကပ္ပါအုန္းနဲ႔ ကိုယ့္မွာ ကပ္ရတာ ေမာေနတာပါပဲ။ 

အလုပ္ကေန အျပန္ ဖုန္းဆက္ရင္ အမေလး လြမ္းေနတာ အိမ္ကိုတန္းျပန္ခ်င္တာ အလုပ္ထဲေတာင္ စိတ္မပါဘူးနဲ႔ ေဟာ့ေရွာ့ ရဲေအာင္ လုပ္ခ်င္ လုပ္ျပတတ္ေသးတယ္။ ဒီကလည္း အားက်မခံပါပဲ ဟုတ္တယ္ လြမ္းေနတာ ေဘးကလူကိုေတာင္ ကိုကိုလို႔ ေယာင္ေခၚမိတယ္နဲ႔။

သူမ်ားေတြကို နာမည္ေျပာင္ ေပးတတ္ၾကတာ တူတယ္။ အိမ္နီးခ်င္း တေယာက္ကို သူက စာကေလးလို႔ ေခၚတယ္။ သူ႔ရည္းစား လာရင္ သူ႔အသံက ညံေနတာပဲ ပက်ိ ပက်ိနဲ႔။ အသိအန္တီ တေယာက္ကို ကိုယ္က အန္တီအင္တာနက္လို႔ ေခၚတယ္။ သူက အိမ္ထဲက အိမ္ျပင္ မထြက္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ တလမ္းလံုး တရပ္ကြက္လံုး အေၾကာင္းသိတယ္။ အိမ္ထဲကေန explore ေနတာေလ။ အဲ့လို နာမည္ေပးေကာင္းၾကတာ ခုေတာ့ ကိုယ္လည္း နာမည္ အသစ္ရေနတယ္ ဗူဗူဇြဲလာ Vuvuzela တဲ့။ သူ႕ကို ေပးထားတဲ့ နာမည္ေတြလည္း တပံုႀကီးပဲ။ ေျပာျပဘူး အေသသာ သတ္။

တူတာ မတူတာေတြနဲ႔ ဒီပုတ္လံုး နွစ္လံုး အေၾကာင္းပါရွင့္။

ျဖည့္စြက္ ။    ။ ပို႔စ္ေရးၿပီး သြားမွ   မမီးငယ္ကို သတိယလာၿပီး tag ခ်င္လာပါတယ္။ မမီးငယ္ေရ ေရးေပးပါအုန္းေနာ္။


အယ္ဇီ

13/06/2010

အနီကဒ္ အဝါကဒ္

ေဘာလံုးပြဲၾကည့္ရတာ ပ်င္းစရာ ေကာင္းလိုက္တာ။ ခရာမွဳတ္ေနတာလည္း မိုးတြင္း ဖားေအာ္သံေတြလိုပဲ။ ေဟာၾကည့္ေနရင္း အယ္လေဂ်းရီးယန္း ေဘာလံုးသမားတေယာက္ အဝါကဒ္ ၂ခါ ရၿပီး အနီကဒ္ နဲ႔ ထြက္သြားၿပီ။ ဒါကို ၾကည့္ရင္း ေဖေဖ ေျပာျပတဲ့ ပံုျပင္ေလး တပုဒ္ သတိရမိတယ္။

တခါက ရြာနွစ္ရြာ ခ်စ္ၾကည္ေရး ေဘာလံုးကန္ၾကတယ္တဲ့။ တရြာက အဝါေရာင္ ဝတ္ၿပီး ေနာက္ တရြာက အနီေရာင္ ဝတ္ၾကတယ္တဲ့။ ရြာသားေတြလည္း ကိုယ့္အသင္း သူ႔အသင္း အားေပးၾကတာ အားရစရာပဲ။

ဒီလိုနဲ႔ အဝါအသင္းက ေဘာလံုးသမားက ဘာလုပ္တယ္ မသိဘူး။ ဒိုင္လူႀကီးက ဝစီကို မွဳတ္ၿပီး အိတ္ကပ္ထဲက အဝါကဒ္ ထုတ္ျပလိုက္တယ္။

ေဘာလံုးနဲ႔ မနီးစပ္တဲ့ ရြာသားေတြက အဝါကဒ္ရတာကို  ဆုတံဆိပ္ တခု ရတယ္ ထင္ၿပီးေတာ့ ေလခၽြန္လိုက္ ဂၽြမ္းထိုးလိုက္နဲ႔ တအားေပ်ာ္ၾကတယ္တဲ့။ ဒါကို ၾကည့္ၿပီး အနီသင္းက ေက်ကိုး မေက်နပ္ၾကဘူး။

ဒီလိုနဲ႔ ကစားရင္း အနီသင္းကလည္း အဝါကဒ္ရေရာ။ ရြာသားေတြက အရမ္းေပ်ာ္ၾကတာေပါ့။ငါတို႔လည္း ကဒ္တခုရၿပီဆိုၿပီ။  မေပ်ာ္တာက ေဘာလံုးသမား။ သူ႔ကို ဘာလို႔ အဝါကဒ္ေပးတာလဲ မေက်နပ္ဘူး ဆိုတယ္တဲ့။ ဘယ္လိုမွ ရွင္းျပလို႔ မရေတာ့ ေနာက္ဆံုး ဒိုင္လူႀကီးက သူ႕ကို အနီကဒ္ေပးလိုက္ေရာ။ ဒီေတာ့မွ ေဘာလံုးသမားက အရမ္းေပ်ာ္သြားၿပီး  စတည္းက ဒီလို လုပ္လိုက္ၿပီးေရာ အနီသင္းပဲ အနီကဒ္ေပးရမွာေပါ့လို႔ ဒိုင္လူႀကီးကို ေျပာတယ္တဲ့။

အယ္ဇီ

13/05/2010

အညာ အဲကြန္း

ေမေမနဲ႔စကား ေျပာျဖစ္တယ္ ရန္ကုုန္ေႏြကေတာ့ စံပါပဲတဲ့။ မနက္ ေနထြက္တာနဲ႕ကို အသားကုန္ ပူျခစ္ ေနၿပီတဲ့။ အ၀တ္ေတြ ေရစြတ္ျပဳတင္းေပါက္မွာ တက္ခ်ိတ္လိုက္ ေျခာက္သြားရင္ ေရ ျပန္စြတ္လိုက္နဲ႔။  သမီးရဲ့ အညာ အဲကြန္းနဲ႔ ေနတယ္တဲ့။

ေမေမနဲ႔ စကားေျပာၿပီး စိတ္မေကာင္းဘူး။ ရန္ကုန္ေႏြက ပူလြန္းတယ္။ သစ္ရိပ္ ဝါးရိပ္ မရွိရေတာ့တဲ့ အထဲ မီးမလာ ေရက ရွားနဲ႔။ တံခါးေတြ ဖြင့္ရင္ ေလပူေတြ ဝင္လာတယ္။ တံခါးေတြ ပိတ္ထားရင္လည္း အသက္ရွဳရတာ မြန္းၾကပ္တယ္။ ဒီၾကားထဲ  မိုးကလည္း မရြာ။

ပူလြန္းလို႔ လူက နံဳးခ်ိရတဲ့အထဲ မီးစက္ ေမာင္းသံက  နား အူလြန္းတယ္။ စက္ဆီနံ႔ကပဲ နံသလိုလို ေညွာ္နံ႔ပဲ ရသလိုလိုနဲ႔ ေနပူတဲ့ထဲ  စိတ္ကပူရေသးတဲ့။ ေနပူ နားအူမုိ႔ အလိုလို ေမာေနၾကတယ္။ က်ိက်ိက ေျပာတယ္ ေနမထိ ထိုင္မသာ အရွင္လတ္လတ္ ငရဲအိုးထဲ က်ေနသလိုမ်ိဳးတဲ့။ လူေတြလည္း ၀ဋ္ႀကီး လြန္းလွပါတယ္။

ခုလိုပူတယ္ဆိုရင္ ေခၽြးေပါက္ေပါက္က်လို႔ ႏြမ္းတာတမ်ိဳး ပူလြန္းလို႔ အိပ္မရလို႔ အိပ္ေရး ပ်က္တာတမ်ိဳး ေၾကာင့္ လူေတြဟာ စိတ္လက္ မၾကည္ျဖစ္တတ္တယ္။ ပူလြန္းေတာ့ စားခ်င္ ေသာက္ခ်င္စိတ္ မရွိဘူး။ ေရခဲေရကိုမွ ေသာက္ခ်င္တယ္။ ေရခဲမုန္႔ ဖာလူဒါကိုမွ စားခ်င္တယ္။ အေအး ေအးေအး ခ်ိဳခ်ိဳ ေလးကို ေသာက္ခ်င္တယ္။ ဒီေတာ့ ႀကံရည္ လိုမ်ိဳး ဇီးေဖ်ာ္ရည္ မက်ဥ္းရည္ လိုမ်ိဳးေတြ ဝယ္ေသာက္ၾကတယ္။ ေအးေအး ခ်ိဳခ်ိဴေလးဆိုေတာ့ အေမာလည္း ေျပတာကိုး။

ခက္တာက ေဖ်ာ္ရည္ထဲပါတဲ့ ေရတို႔ ေရခဲတို႕က မသန္႔ေလေတာ့ ဝမ္းပ်က္ဝမ္းေလွ်ာ တတ္ျပန္ေရာ။ ဖရဲသီးထဲ ေဆးသၾကား ထိုးတည့္ ထားတတ္တယ္။ ေဆးသၾကားေဖ်ာ္တဲ့ ေရက မသန္႔ေတာ့ ဖရဲသီး အလံုးလိုက္ဝယ္ၿပီး ကိုယ့္အိမ္မွာ ကိုယ္ခြဲ စားတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဝမ္းသြားလို႔ ဒုကၡ ေရာက္တတ္တယ္။

ပူလြန္းလို႔ ခႏၵာကိုယ္ထဲက ေရေတြ ခမ္းေျခာက္တာက တမ်ိဳး၊ ေခၽြးထြက္လြန္တာက တမ်ိဳး၊ ဒီၾကားထဲ ဝမ္းပ်က္ဝမ္္းေလွ်ာ ျဖစ္တယ္ ဆိုရင္ ကိုယ္တြင္း ေရဓါတ္ေတြ နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႕ ကုန္သြားတာမို႔ ျပႆနာပဲ။

လူလတ္ပိုင္းက ဒါေတြကို ခံနိင္ရည္ ရွိေပမယ့္ ကေလးငယ္ေတြ သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြ ဆီးခ်ိဴ ေသြးတိုး နွလံုးစတဲ့ နာတာရွည္ ေရာဂါ တခုခု ရွိေနတဲ့ သူေတြကေတာ့ သတိထားရတယ္။ အသက္ ေသဆံုးတဲ့ထိ ျဖစ္တတ္တယ္။

မီးမလာလို႔ မိုးမရြာလို႔  ပူလြန္းတဲ့ ရာသီမွာ ကိုယ့္ဖာသာသာ ရာသီဥတုနဲ႔ သင့္တင့္ မွ်တေအာင္ ေနတတ္ဖို႔ အရမ္းကို အေရးႀကီးတယ္။ ေနပူထဲ မထြက္နဲ႔ အရိပ္ထဲ ေနဆိုေပမယ့္ အိမ္ထဲ ေနရင္း အပူမိေနတတ္တယ္။ အိမ္ထဲမွာေတာင္ မနက္ဆိုရင္ အေရွ႔ဖက္က ျပတင္းေပါက္ေတြ အကုန္ပိတ္ၿပီး အေနာက္ဖက္မွာ ေနရတယ္။ ညေနဖက္ဆို အေနာက္ဖက္က ျပတင္းေပါက္ေတြ တံခါးေတြ အကုန္ပိတ္ အိမ္ေရွ႔ပိုင္း ေနမက်တဲ့ အျခမ္းမွာ ေနရတယ္။ အပူ သက္သာေအာင္ေပါ့။ 

တခါ ေရမ်ားမ်ား ေသာက္ဖို႔ လိုတယ္ ဆိုေပမယ့္ ေခၽြးထြက္လြန္းလာရင္ေတာ့ ေခၽြးထဲ ပါသြားတဲ့ ဓါတ္ဆားေတြ ျပန္ျဖည့္နိုင္ဖို႔ ဓါတ္ဆားရည္ ေသာက္ေပးဖို႔ လိုလာတယ္။ ဒီေလာက္ပူတဲ့ ရာသီဥတုမွာ ေခၽြးမထြက္ပဲ ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ ျဖစ္လာတာမ်ိဳး၊ က်က္သီး ထလာတာမ်ိဳးေတြက ကိုယ္တြင္းေရ ခမ္းလာတယ္၊ အပူမိေနတယ္ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ိဳး။ ဆိုးလာရင္ သတိလစ္တာ တက္တာမ်ိဳးေတြ ကေန ေသဆံုးတဲ့ထိ ျဖစ္တတ္တယ္။

သခြါးသီးလို ခရမ္းခ်ဥ္သီးလို နာနတ္သီး ဖရဲသီး ငွက္ေပ်ာ္သီးတို႔က အစာေၾကလြယ္ၿပီး ေရပါ၀င္တာ မ်ားတဲ့ ျပင္ တျခား ခႏၵာကိုယ္ လိုတဲ့ ဓါတ္ဆားဓါတ္ေတြလည္း ပါတဲ့ အတြက္ ေႏြအတြက္ သင့္ေတာ္တယ္။ ဆီျပန္ဟင္းေတြ ငရုတ္သီး အစပ္ေတြကေတာ့ မစားသင့္ဘူး။ အသားငါးေတြကို ျပဳတ္ၿပီး အသီးအရြက္နဲ႔ သုတ္စားတာက ပိုသင့္ေတာ္တယ္။ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ ဆိုလို႔ ဘူးသီးေၾကာ္နဲ႔ တို႔တို႔ စားတဲ့ ဆလပ္ရြက္ေတြ ကန္ဇြန္းရြက္အစိမ္း စားတာေတြကို သတိထားသင့္တယ္။ ဆလပ္ကို ကိုယ္တြင္းအား (အီးအီးရည္) ေလာင္း စိုက္ပ်ိဳးတတ္တာမို႔ပါ။ ဆလပ္စားၿပီး ဝမ္းသြားေနရင္လည္း ခက္မယ္ေလ။

ေႏြဆိုတာ အလွဴအတန္းလည္း ေပါတာမို႔ အုန္းထမင္း ဒန္ေပါက္ ေထာပတ္္ထမင္း ၾကက္ဆီထမင္း ဖာလူဒါ ေရခဲမုန္႔  ေတြက အလွဴတိုင္း လိုလိုမွာ ေကၽြးေလ့ရွိတယ္။ ဒီအစား အေသာက္ေတြက အဆီမ်ားလြန္းလို႔ တကယ္ေတာ့ မစားသင့္ဘူး။ အလွဴမွာ ဘာစားၿပီး ဘာျဖစ္သြားတယ္ ညာျဖစ္သြားတယ္ ဆိုတာမ်ိဳးေတြ ဆို မေကာင္းဘူး။

ဒီ အခ်ိန္မွာ ေက်ာက္ကပ္ကို ဒုကၡေပးတဲ့ ဒညင္းသီးလိုမ်ိဳး အျပင္ ကလီစာဟင္းေတြနဲ႔ တျခား ယူရစ္အက္စစ္မ်ားတဲ့ အစားအစာေတြကိုလည္း မစားသင့္ဘူး။ပူလြန္းလို႔ ကိုယ္တြင္းေရ နည္းတဲ့ခါ ခမ္းေျခာက္တဲ့ခါ ခႏၵာကိုယ္က သူစြန္႔ပစ္ရမယ့္ အညစ္အေၾကးေတြေတာင္အကုန္ စြန္႔မပစ္နိုင္တာ မ်ိဳး ျဖစ္ေနတတ္တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ပါ။

ေရခ်ိဳးတဲ့ခါ ေအးလြန္းတဲ့ ေရနဲ႔ ခ်ိဳးတာ မေကာင္းဘူးဆိုရမယ္။ ေသြးေၾကာေတြက ပူလို႔ က်ယ္ေနတာကေန ေရေအးနဲ႔ေတြ႔ေတာ့ ရုတ္တရက္ က်ဳံ႔သြားတဲ့ခါ ေသြးေစာင့္ တိုးတတ္တယ္။ ေသြးတိုးအခံရွိမယ္ ဒါမွ မဟုတ္ ရွိမွန္း မသိထားရင္ ျပႆနာတက္တတ္တယ္ေပါ့။

ေသြးတိုး ဆီးခ်ိဳ သမားေတြ ေဆးကို မေမ့ပဲ ေသာက္ဖို႔ ထိုးဖို႔ လိုသလို ကိုယ့္ေသြးေပါင္ကိုလည္း ေန႔တိုင္း မနက္ အိပ္ယာထ တိုင္းေပးသင့္တယ္။ ဝတဲ့ သူေတြ ကိုယ္လက္ အားကစား နည္းတဲ့သူေတြ မ်ိဳးရုိးရွိတဲ့ လူေတြလည္း ေနာက္ေစ့က ကိုက္သလို နွဖူးေၾကာပဲ တင္းသလိုဆို ေပါ့ေပါ့ဆဆ မေနသင့္ဘူး။ ေသြးတိုးမ်ား ရွိေနလားလို႔ သတိ၀င္ၿပီး တိုင္းၾကည့္ပါ။


အညာမွာေတာ့  သက္ႀကီး အဖိုး အဖြားေတြ ေႏြဆိုရင္ေခၽြးထြက္ လြန္လို႔ ေဆးရုံ ေရာက္ေရာက္လာတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆို ပုပၸါးဘက္ ေျမၿမိဳ႕ဘက္ အပူေရွာင္ေလ့ရွိတယ္။ သြားနိုင္ လာနိုင္ေသးတုန္းေတာ့ ဟုတ္တယ္။ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ကိုယ့္အိမ္ထဲ ကိုယ္ အပူေရွာင္ရေတာ့တာပဲ။ ဒါကေတာ့ အညာက သမားေတာ္က သူ႔ လူနာေတြကို အႀကံေပးတဲ့နည္း အညာအဲကြန္း သံုးရင္း အပူေရွာင္ၾကဖို႔ေပါ့။


အညာ အဲကြန္းဆိုတာ တျခားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အညာေစာင္ ထူထူေတြကို ေရစြတ္ၿပီး ျပတင္းေပါက္ေတြ မွာ ခ်ိတ္ထားတာမ်ိဳး၊ ကုတင္ တိုင္ေတြမွာ လႊားထားတာမ်ိဳးပါ။ ေလက ေရစိုေနတဲ့ ေစာင္နဲ႔ေတြ႔ေတာ့ ေအးသြားတယ္။ ၀ါးကဒ္ေတြကိုလည္း ေရေလာင္းၿပီး အိမ္နံရံမွာ ေထာင္ထားၾကတယ္။ ဒီနည္းက တကယ္ အပူသက္သာတယ္၊ ေနရထိုင္ရတာ အဆင္ေျပတယ္။ ေရပံုးေတြကို ကုတင္ေအာက္ေတြ အိမ္ခန္းေထာင့္ေတြမွာ ထားၾကရတယ္။ ခ်မ္းတဲ့ခါ အခန္းထဲ မီးဖိုရသလို ပူတဲ့ခါ ေအးေအာင္ ေရထားရတာမ်ိဳး။

ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေခၽြးစုတ္တဲ့ ခ်ည္ထည္မ်ိဳးက ပူလြန္းတဲ့ခါ သက္ေတာင့္ သက္သာရွိတယ္။ လမ္းအလုပ္သမားေတြ ေဆာက္လုပ္ေရး အလုပ္သမားေတြ တေနကုန္ တေနခမ္း ေနပူထဲ အလုပ္လုပ္ၾကရတဲ့ သူေတြက စိတ္ပူရတယ္။ ဒီေလာက္ပူတဲ့ခါ သူတို႔ကိုအနားေပးသင့္တယ္။ လမ္းထုတဲ့ လုပ္သား ဟိုင္းေဝးေမာင္းတဲ့ ဒရုိင္ဘာ ေတြ ေႏြမွာ ခဏခဏ ေဆးရုံေရာက္လာတာ ၾကံဳဖူးတယ္။

ဟိုးတုန္းကေတာ့ ပူတယ္ဆိုတာ အညာနဲ႔ပဲ ဆိုင္သလို အညာသေကၤတ လိုမ်ိဳး။ ဒီေတာ့ ဒီလိုနည္းကို အညာမွာပဲ သံုးတယ္ထင္ပါတယ္။ ဆရာကေတာ့ သူ႔အဖြားနည္းကို သေဘာတက် မံုရြာအဲကြန္း အညာအဲကြန္းတဲ့။

ေနထိုင္ မေကာင္းျဖစ္လို႔ ေဆးရုံ ေဆးခန္း ေျပးရ လႊားရတယ္ ဆိုလည္း ဒီေခတ္ႀကီးထဲ လြယ္တာ မဟုတ္ဘူး။ အစားအေသာက္ အေနထိုင္ ဆင္ျခင္ၿပီး ကိုယ့္ကို ကိုယ္သာ ဂရုစိုက္နိုင္မွ။ မီးလာေအာင္ကလည္း ကိုယ္တတ္နိုင္တာ မဟုတ္ေလေတာ့ ပူလြန္းတဲ့ ဒဏ္အတြက္ အညာအဲကြန္းသာ ၾကိဳးစားသံုးၾကည့္ပါလို႔။

အဲနီးေဟာင္း မိုး ျမန္ျမန္ ရြာပါေစ။
မီး မွန္မွန္ ေပးပါေလ။
ဘုရားသခင္ ေကာင္းခ်ီး ေပးမွာပါ။

အယ္ဇီ