ဘြိဳင္းပါး ကလံုးအြယ္သု႕ ( ၂ )

ညေနခင္းေတြ

ခ်င္းေတာင္မွာ တေန႔တေန႔ အခ်ိန္ေတြ ဘယ္လိုကုန္ေအာင္ သံုးခဲ့တယ္ဆိုတာ ျပန္ေတြးၾကည့္ရင္ ရီစရာလည္း ေကာင္း ေပ်ာ္စရာလည္း ေကာင္း သလို တကယ္ပဲ လြမ္းစရာလည္း ေကာင္းပါတယ္။

ဖြင့္ရက္ေတြရဲ႕ေန႕ခင္းက အလုပ္ထဲမွာ ကုန္တယ္။ နာရီၾကည့္လိုက္လို႕ ၄နာရီေလာက္ဆို သိပ္ေပ်ာ္တာပဲ။ မၾကာခင္ တရက္ကုန္ေတာ့မယ္ေလ။ ညေနခင္းေတြက ေရခ်ိဳးတာ ထမင္းဟင္းခ်က္တာ စာေရး စာဖတ္ တာ၊ စာၾကည့္တိုက္သြားလိုက္ စာအုပ္ငွားလိုက္ အသိမိတ္ေဆြအိမ္ ထမင္းစားသြားတဲ့ခါသြား၊ တခါတေလလည္း ဆံပင္ညွပ္လိုက္ လူနာ လိုက္ၾကည့္လိုက္နဲ႕။

ဘာမွ မလုပ္ခ်င္ရင္ အိမ္ေရွ႔ေလွခါးမွာ ငုတ္တုတ္ေလးထိုင္ ေတာင္ေတြး ေျမာက္ေတြးရင္း ျမက္ထိုင္နဳတ္ရင္လည္း နဳတ္လိုက္တယ္။ တခါတေလ အိမ္ေရွ့က တီတီ႔ဆိုင္ကို သြားလည္တယ္။ သူက အန္ကယ္ႀကီး သမီးေလ။သူနဲ႕ ခ်င္းစကားသင္တဲ့ခါ သင္တယ္။ ခ်င္းလူမ်ိဳးေတြ အေၾကာင္း ပါးရဲထိုးတဲ့ အေၾကာင္း စံုေအာင္ကို ေျပာျဖစ္တယ္။

ညေတြကေတာ့ ပ်င္းစရာလို႕ထင္မယ္။ ကိုယ္တို႕ ပ်င္းခဲ့ဘူး။ တခါတေလ မီးဖိုႀကီးနား ၀ိုင္းထိုင္ရင္း တေယာက္က ဂစ္တာတီး ကိုယ္တို႕က ၀ိုင္း ဆိုေပါ့။ "ေတာင္ေပၚေခါင္ရည္ ခ်ိဳျမျမ တႀကိဳက္ေလာက္ ေသာက္ရင္ အေမာေျပ ဒါဟာလည္း ခ်င္းျပည္ရဲ႕ အလွ တခုေပ ".....ဒါမွ မဟုတ္... "ေတာင္ေပၚေျမမွာ ေရႊ၀ါ ပိေတာက္ပန္း မပြင့္ေပမဲ့ ဇလပ္ေတြရယ္ အရုိးခံ စိတ္ရင္း ရွိၾကတယ္ "ဆိုလိုက္ တခါတေလ စိတ္ေဖာက္လာရင္ "မဲဇာေတာင္ေျခ ရတု" ထဆိုရင္း လြမ္းရျပန္ေပါ့။

သီခ်င္းဆိုရင္း အခ်မ္းေျပ ေကာ္ဖီေသာက္တဲ့ခါေသာက္ တခါတေလလည္း ၀ိုင္ တခါတေလ ေခါင္ရည္ တခါတေလလည္း လဘက္ေျခာက္ေတာင္ မခပ္နိုင္တဲ့ ပလိမ္းတီးေပါ့ ။ ေဒသထြက္ မက္မန္း၀ိုင္ ပန္းသီး၀ိုင္ ေကာင္းတယ္။ေခါင္ရည္က ေကာက္ညွင္းက ထုတ္တဲ့ ေခါင္ရည္ဆို ခ်ိဳျမျမ သူက ရွယ္ ေခါင္ရည္၊ ပြဲေတာ္ေတြ ဘာေတြ အတြက္ မ်ိဳး၊ မဟုတ္ရင္ ခါးတယ္။ ဗိုက္ဆာရင္ ေျပာင္းဖူး ဖုတ္လိုက္ ျပဳတ္လိုက္ တခါတေလလည္း ရန္ကုန္ျပန္ေတြ သယ္လာတဲ့ငါးမုန္႕ကို ေၾကာ္စား အခ်ိန္မေတာ္ ထမင္းခ်က္စားရင္လည္း စား ၾကတယ္။

ကိုယ္က ေရဒီယို နားမေထာင္ရရင္ မေနနိုင္ဘူး။ ဘီဘီစီ ၂၄ နာရီ အစီစဥ္ကို ေတာက္ေလွ်ာက္ဖြင့္ထားတာပဲ။ ေဖ်ာ္ေျဖေရးက ဒါပဲေလ။ ညေန အာအက္ဖ္ေအ လာရင္ နားေထာင္ ဘီဘီစီ နားေထာင္ ဗီြအိုေအ နားေထာင္ အားခ်ိန္ကိုး မရွိဘူး။ www. bbcburmese.com အင္တာနက္ စာမ်က္နာေပၚတြင္လည္း ဖမ္းယူ နားဆင္နိုင္ပါသည္ ဆိုတာကို ဘယ္လိုမွ စဥ္းစားလို႕မရဘူး။ အင္တာနက္ဆိုတာ စာအုပ္ႀကီးလို႕ထင္တဲ့ခါထင္၊ တခါတေလ ေရဒီယိုလို စက္ တမ်ိဳးေနမွာလို႕ ပံုေဖာ္၊ သူ႕ကို ဘယ္လို မွ ပံုေဖာ္လို႕မရဘူး။ သတင္းဖြင့္ထားၿပီး အိမ္ အလုပ္လုပ္ရင္း ၾကမ္းတိုက္ရင္း ေဂၚရခါးသီးကို ဒီေန႔ ဘယ္လိုေလးမ်ားလွီးရမလဲ ေတြးရင္း....မေန႔က အ၀ိုင္းေလး လွီးတယ္ မနက္က အရွည္လိုက္ပါ ခု ဘယ္လို အသြင္ေျပာင္းရပါ့ေပါ့... နားေထာင္လိုက္ တခါတေလလည္း ဖြင့္သာထားတာ ဘာေျပာေနမွန္းေတာင္ အာရုံမေရာက္ဘူး။

ေရဒီယိုကို ဓါတ္ခဲနဲ႕ပဲနားေထာင္ရေတာ့ ဓါတ္ခဲဖိုးကုန္လြန္းလို႕ တလံုးကုိပဲ စု နားေထာင္ၾကတယ္။ ဘီဘီစ ီၿပီးရင္လည္း စိတ္မပ်က္နဲ႕ ဆရာတို႕၊ မပ်င္းရေလေအာင္ အယ္အယ္ဇီ အစီစဥ္ရွိေသးတယ္ေလ။ အယ္အယ္ဇီ အစီအစဥ္က ကိုယ္ၿပီးတဲ့ခ်ိန္ၿပီးတာပဲ။ ျပန္ရစ္လို႕လည္းရ နားထားလို႕လည္းရ ေကာင္းမွ ေကာင္း။ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းကလည္း အစိုးရကို တစက္ကေလးမွ ၾကည့္မရဘူး။ ကီးက ညွိစရာမလို ကိုက္ၿပီးသား။

အယ္အယ္ဇီ့ အစီစဥ္ဆိုတာ သတင္းနားေထာင္ၿပီး ေ၀ဖန္ရင္းနဲ႕ ေလကန္တာေပါ့။ တခါတေလမ်ားဆို ကိုယ့္ အစီစဥ္က ၾကာေတာ့ "ၾကားတာမ်ား နားနာရတို"႕"ေဟာတာမ်ား ဗိုက္ဆာၾက "ဆိုတာတို႕ျဖစ္လာေရာ။ ဒါဆို အိမ္ေဘးက သူမ်ား ေျပာင္းခင္းထဲ ေမွာင္ႀကီး မည္းထဲ ၀င္ခ်ိဳး ၾကတယ္။ မီးလံွဳရင္း ေျပာင္းဖူး မီးဖုတ္စားတယ္။ ခုိးစားလို႕နဲ႕တူတယ္။ အရမ္း ခ်ိဳတာပဲ။


ဒီလို ဟီးဟီးဟားဟား ေလေပါ ေကာင္းေနရင္ လူနာ ေရာက္လာတတ္တယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ေထာင္က ေရာက္လာတယ္။ တခါတေလ တပ္က ေရာက္လာတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ျပသာနာ ေက့စ္ေတြေပါ့ေလ။ ေသြးရုိး သားရုိး မဟုတ္ေတာ့ ညႀကီး မင္းႀကီး လာပို႕ၾကတာ။

ပံုမွန္မွာေတာ့ ည အခ်ိန္မေတာ္ဆို သူငယ္ခ်င္းပဲ လိုက္သြားတာ မ်ားပါတယ္။ ကိုယ္သြားရမဲ့ေန႕လည္း ငါသြားလိုက္မယ္နဲ႕ ပါ။ ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီး ေမွာင္ေမွာင္မည္းမည္းဆိုေတာ့ ကိုယ္တေယာက္တည္း တက္မယ္ဆို အေဖာ္ လိုျပန္တာကိုး။ တခါတေလလည္း အားလံုး တူတူ သြားၾကတယ္။ လူနာေတြကို သိတ္ခ်စ္တယ္ မထင္နဲ႕ ေနာ္၊ ေနခဲ့ရမွာ ပ်င္းလို႕ပါ။ စစ္တပ္က လာတယ္ဆိုလည္း ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ တူတူသြားတယ္။ ခ်ဲဖို႕ လိုရင္ လိုမွာေလ။ ေၾကာက္လို႕ အေဖာ္နဲ႕သြားရတယ္။

ကားနဲ႕တက္လာတဲ့ လူနာဆိုရင္ ကိုယ္တို႕ကို ေအာက္မွာ ၀င္ေခၚတတ္တယ္။ တခါတည္း ၾကည့္ေပးလို႕ ရရင္လည္း ေအာက္မွာပဲ ၾကည့္ေပးလိုက္တာေပါ့။ ေတာင္ေပၚ တန္း တက္သြားလည္း တခ်ိဳက ဆရာ တက္လာရမွာ စိုးၿပီး ျပန္လာ ေခၚေပးၾကတာ ရွိပါတယ္။ ကိုယ္တို႕က သက္သာတယ္ လူနာကေတာ့ ဆီဖိုး ၂ခါ ကုန္ရ တာေပါ့။ ေတာင္ေအာက္ ေရာက္ရင္ ဗိုက္က ဆာျပန္ တယ္ေလ။ ဘာျဖစ္တယ္ မသိ ေတာင္ေပၚမွာ တခ်ိန္လံုး ဗိုက္ဆာ ေနတာပဲ။

ေရာက္လာတာက ခြဲလူနာဆိုရင္ ခြဲခန္းျပင္တာ ဆင္တာေစာင့္ရေသးတာမို႕ ခြဲၿပီးရင္ မနက္ ၃နာရီ ေလးနာရီ ျဖစ္ေနၿပီ။ ေအာက္ကို တေခါက္ ျပန္ဆင္း ခဏတျဖဳတ္ နားၿပီးရင္ ေဟာ မနက္ တခါ တက္ၾက ျပန္ၿပီ္။ ကိုယ္တို႕ေနတဲ့ ေနရာကေန ေဆးရုံကို မိနစ္ ၃၀ မိနစ္ ၄၀ တက္ရတယ္။ ေပ တေထာင္ေက်ာ္ ျမင့္တယ္။ ျဖတ္လမ္းကေနဆို ပိုျမန္တယ္၊ ပိုလည္း ေဇာက္ထိုး တက္ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ မိုးရြာထားတယ္ ျမဴက်တာမ်ားတယ္ဆို လမ္းက ေျခေခ်ာ္ တတ္တယ္။ ကိုယ္လည္း ခဏခဏ ေခ်ာ္လဲတယ္။ ေအာက္ အဆင္းဆိုရင္ မဆိုးပါဘူး အရွိန္ေလးနဲ႕ က်သြားတာ အဆင္းရေတာင္ သက္သာေသး။

ေထာင္က လူနာ လာရင္ေတာ့ ကိုယ္ပဲ ၾကည့္တယ္။ ဘာလို႕လည္းဆိုေတာ့ အဲ...ဒီအခ်ိန္မွာ ဦးေက်ာ္ဇံသာက "အခ်ိန္ သိတ္မရလို႕ပါခင္ဗ်၊ လိုရင္းကိုပဲ ေျပာပါခင္ဗ်"ဆိုၿပီး အခ်က္ေပးလိုက္ေတာ့...."ဟုတ္ကဲ့ရွင္ ညေနတိုင္း တင္ဆက္ေနတဲ့ အယ္အယ္ဇီ အစီအစဥ္ ဒီမွာတင္ ၿပီးဆံုးပါၿပီ ၊ နားဆင္တဲ့ အတြက္ allmymemo....က ေက်းဇူးပါ၊ ေနာက္တေခါက္ ဒီဘေလာ့ ဒီဆုိဒ္မွာ ေတြ႕ၾကတာေပါ့ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေပါ့"။


ခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ

အယ္ဇီ

ဘယ္နဲ႕ ညာ

တူ တူမေလးတို႕ေရ ဒီေန႕ေတာ့ တူ တူမေလးတို႕ကို ကိုႀကီး ညာနဲ႕ ညီေလး ဘယ္ဆိုတဲ့ ညီ အကို ၂ေယာက္ အေၾကာင္း ေဒၚေလးအယ္ ေျပာျပမယ္ကြယ္။ သူတို႕ နွစ္ေယာက္က တေယာက္ကို တေယာက္သိပ္ခ်စ္ၾကတဲ့ ပုခံုးခ်င္းဆက္ ညီအကိုေတြေပါ့ကြယ္။

တေန႔ေတာ့ ညီေလး ဘယ္က ကိုႀကီး ညာရယ္ လူေတြက တကယ္ မတရားဘူးဗ်ာလို႕ အစမရွိ ေျပာလာ သတဲ့ကြယ္။ ညီေလး ဘယ္ရယ္ ဘာေတြ ျဖစ္တုန္း ကိုႀကီးညာကို ေသခ်ာ ေျပာပါအုန္းလို႕ စိတ္ပူၿပီး ေမးေတာ့သတဲ့ကြယ္။

ဒီမွာၾကည့္ ကိုႀကီးညာ လူေတြက မတရားဘူး ညီေလးဘယ္ စာလည္း မသင္ရ ဘူး ၿပီးေတာ့ ေန႕တိုင္း အီးပဲ ကုန္း ေနရတယ္ လို႕ ၀မ္းနည္း ပက္လက္ ေျပာလိုက္တယ္တဲ့။ကိုႀကီးညာလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၿပီး သူ႕ညီဘယ္ေလးကို ဘယ္လိုမ်ား နွစ္သိမ့္ရပါ့မလည္းလို႕ စဥ္းစားရခက္သြားတယ္တဲ့ကြယ္။

ရုတ္တရက္ အႀကံရလာေတာ့ ဒီမယ္ ညီေလးဘယ္ ကိုႀကီးညာ စာသင္တာ အလုပ္လုပ္တာေတြ အားလံုးက ညီးေလးဘယ္ အတြက္ပါပဲလို႕ ဆိုလိုက္တယ္တဲ့။ နားမလည္တဲ့ ညီေလးဘယ္က မ်က္လံုးေလး ပုပ္ခတ္ပုပ္ခတ္လုပ္ေနေတာ့ ေသခ်ာၾကည့္စမ္း ငါ့ညီဘယ္မွာ အဖိုးတန္ လက္စြပ္ေလးနဲ႔ပါ။ နာရီေလးလည္း ရွိတယ္။ လက္ထပ္ေတာ့လည္း ညီေလးဘယ္ပဲ လက္ထပ္ရတာ မဟုတ္လားလို႕ ဆိုလိုက္သတဲ့။

ကိုႀကီးညာက စာသာတတ္တာ အလုပ္သာလုပ္ရတာ ဘာမွ မခံစားရပါဘူးကြာ။ လက္ အသမာ တက္တာပဲ ရွိပါတယ္လို႕ ခ်မ္းသာစတိုင္ အျပည့္နဲ႕ေျပာလိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ညီေလးဘယ္က ေက်နပ္ ၀မ္းသာၿပီ သူ႕လက္စြပ္ေလးကို ကိုင္ၾကည့္ရင္း အိုင္ စီး ကိုႀကီးညာလို႕ ျပန္ေျပာတာေပါ့ကြယ္။

တူ တူမေလးတို႕ေရ အဲ့ကတည္းက ညီေလးဘယ္လည္း လက္စြပ္ေလး ၀တ္ၿပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး အီးကုန္းေနေတာ့တာ ဒီေန႕ထိပဲ တဲ့ကြယ္။တူ တူမေလးတို႕လည္း.....။

ဘယ္သန္မ်ား ေျပာင္းျပန္ ဖတ္ယူၾကေစ:)))))
ေဒၚေလး အယ္ဇီ

ဘိြဳင္းပါး ကလံုး အြယ္သု႕ (၁)

ခ်င္းျပည္မွ အသဲပံု ရိ ေရကန္
Reh Lake

ဒီနွစ္ ေႏြက ဘယ္လို ကုန္တယ္ေတာင္ မသိလိုက္ဘူး။ ျမန္လိုက္တာ။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ တပင္လံုး ၀ါထိန္ ေနတဲ့ သစ္ပင္ေတြနဲ႕ ေနထိုးလိုက္ရင္ ၀င္းလို႕ ထိန္လို႕ မို႕ ရုပ္မဆိုး ေသးပါဘူး။ ေတာ္ေနၾကာရင္ မည္းတူးတူး ညစ္ေထးေထး ေဆာင္းကို ေရာက္ေတာ့မယ္။ နို၀င္ဘာ ဒီဇင္ဘာ ဇန္န၀ါရီ ေဖေဖာ္၀ါရီ ဒီ ေလးလက တကယ့္ကိုပဲ မြဲေျခာက္ေျခာက္ လလို႕ ေျပာလို႕ရတယ္။ အေစာႀကီး ေမွာင္၊ ေနလည္း ေတာ္ရုံ မထြက္၊ ထြက္ျပန္လည္း ေနက မသာ၊ ေနသာျပန္လည္း ပတ္၀န္းက်င္မွာက ရုိးတံမည္းမည္း နဲ႕ အရြက္မရွိ ဘာမရွိ မြဲေျခာက္ေျခာက္ သစ္ပင္ ထီးထီးႀကီးေတြပဲ ေတြ႔ရေတာ့မွာ။

ဒီလို ခ်ိန္ဆို ခ်င္းေတာင္ကို သိပ္သတိရတယ္။ ခရစၥမတ္လည္း ေရာက္ေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ သီခ်င္းေတြ ဆိုၾကတာလည္း ေအာက္ေမ့ပါတယ္။ ေစာင္ထူထူႀကီးေတြကို ၂ေယာက္ ၃ေယာက္ စုၿခံဳၾကရင္း တေတာင္တက္ တေတာင္ဆင္း ခရစၥမတ္ သီခ်င္းေတြ ဆိုလိုက္ အိမ္ေတြက ဧည့္ခံတာ စားလိုက္ ေသာက္လိုက္။ ခ်င္းေတာင္ တခုလံုး ဆည္းလည္သံေတြ ေခါင္းေလာင္းသံေတြ ဓမၼေတးသံေတြ နဲ႕ ခ်ယ္ရီေတြလည္း ပြင့္လို႕ သိပ္ၾကည္နဴးစရာ ေကာင္းတယ္။

မိတ္ေဆြ အန္ကယ္ႀကီးက က်ေနာ္တို႕က "ေနေတာ့ ဆီြဇာလန္" "၀တ္ေတာ့ အဂၤလန္" " စားေတာ့ အီသီယိုပီးယား " ဆိုၿပီး ေျပာေလ့ရွိတယ္။ ခ်င္းေတာင္က တကယ့္ကိုပဲ ေတာင္တက္ ေတာင္ဆင္း မ်ားတယ္။ အစား အေသာက္ လည္း ဆင္းရဲတယ္။ ရာသီဥတုကလည္း တကယ္ ေအးတာဆိုေတာ့ အ၀တ္ဆို တကယ္ပဲ ထူပိန္းေနေအာင္ ၀တ္ရတယ္။

ေဆာင္းဆိုရင္ ေနက ၉ နာရီ ၁၀ နာရီေလာက္မွ ထြက္ၿပီး ျမဴေတြကလည္း ပိန္းေမွာင္ေနေအာင္ က်ေလ့ရွိတယ္။ ညဆိုလည္း အေစာႀကီး ေမွာင္တယ္ေလ။ ၄နာရီ ခြဲ ၅နာရီဆို ေမွာင္စ ျပဳၿပီ။ ဒီပတ္၀န္းက်င္ မွာ မေနတတ္ဘူးဆိုရင္ ငူတူတူ ေငါင္ေတာင္ေတာင္နဲ႕ေနမွာ။

ကိုယ္က တခါမွ တေနရာမွာမွ အတည္တက် မေနရ ဖူးဘူး။ ေရာက္တဲ့ အရပ္မွာ ေပ်ာ္ေအာင္ေန ေတြ႕တဲ့သူနဲ႕ တဲ့ ေအာင္ေပါင္းဆိုတာ တစိမ္းေတြနဲ႕ေနရတဲ့ ကိုယ့္အတြက္က ထံုးစံလိုလည္း ျဖစ္ေနၿပီေလ။ငါက ဧည့္သည္ပဲဆိုတာ စိတ္ထဲ အၿမဲရွိတယ္။ ခဏေနရင္ တျခားတေနရာ ထြက္သြားအုန္းမွာဆိုတာကလည္း အလိုလိုသိေနတယ္။ ခဏတျဖဳတ္မို႕ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေပ်ာ္ေအာင္ေနမယ္ သင့္တင့္ေအာင္ေနမယ္ ဆိုတာကလည္း ပံုေသလိုျဖစ္ေနတယ္။

သူငယ္ခ်င္း လင္မယားကလည္း ရွိတယ္ဆိုေတာ့ တကယ္ဆို ေတာ္ေတာ္ ျပည့္စံုေနပါၿပီ။ သူတို႕ကေတာ့ ကိုယ္ေရာက္လာလို႕ ပို ေပ်ာ္ရတယ္တဲ့။ ကိုယ္ကလည္း သူတို႕ရွိလို႕ ေပ်ာ္ရတယ္။ စိတ္ညစ္စရာ မလိုခဲ့ဘူး။ ခြဲစိပ္ေဆာင္ရယ္ ေမြးေဆာင္ရယ္ကို သူကယူတယ္။ ဖ်ားနာ ေဆာင္ရယ္ ကေလးေဆာင္ရယ္ အက်ဥ္းေဆာင္ရယ္ကို ကိုယ္က ယူလိုက္တယ္။

ေဆးရုံျပင္ပ အလုပ္ေတြက်ေတာ့ police case ေတြကို တရားရုံး သြားရမွာေတြလည္း သူက လုပ္ေပးတယ္။ ရြာေတြ သြား က်န္းမာေရး ေဟာေျပာရမယ္ ဘာ အခန္းအနား ညာအခန္းနားေတြမွာ ေလေပါရမယ္ဆို ကိုယ္က တာ၀န္ ယူလိုက္တယ္။ ေဆးရုံတက္တဲ့ လူနာေတြရယ္ ျပင္ပလူနာဌာန ရယ္ ေလေပါ ေဟာေျပာတာရယ္ ဆိုေတာ့ ကိုယ့္အလုပ္နဲ႕ကိုယ္ အားတယ္ရယ္ မရွိပါဘူး။

ဖြင့္ရက္ေတြက မသိမသာ ကုန္သြားတာ ပါပဲ။ စေန ေရာက္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ ေညာင္ဆိုတဲ့ ညီမငယ္ေလးက ကိုယ့္ဆီလာတယ္။ ကိုယ့္အ၀တ္ေတြ ေလွ်ာ္ေပးတယ္။ ဆံပင္ကို ဟာနား ထဲ့မယ္ အမဆိုၿပီး ဘာေတြလည္း မသိ ထဲ့ၾကတယ္။ ေထာပတ္သီးေတြ ၾကက္ဥေတြ လိမ္းၾကတယ္။ ၿပီးရင္ ေခါင္း ေလွ်ာ္။ ဒါၿပီးရင္ အေရာင္ တင္ရေသးတယ္။ ေျခေထာက္ေတြကို ေရေႏြးထဲ စိမ္ရင္း ေနပူစာလွံဳရင္း ဆံပင္ အေျခာက္ခံၾကတယ္။ ၿပီးရင္ သူက အလွ ျပင္ေပးတယ္။ မ်က္ခံုးေမႊးေတြ နဳတ္ၾက တကယ္လည္း ရီရတယ္။ အားလံုးၿပီးရင္ ဟိုက္ရွားပါး အမ တအား လွသြားၿပီတဲ့။ ေခါင္းကေန ေျခေထာက္ အထိ အလွ ျပင္ၾကတာ ဖတ္ဖတ္ကို ေမာလို႕ တေန ကုန္ပါေရာ။

တခါတေလ မဂၤလာေဆာင္ သြားၾကတယ္။ ခ်င္းမဂၤလာေဆာင္မွာ ႏြားေနာက္ ေခါင္းေတြကို စည္ပိုင္း ေပၚတင္ထား တတ္တယ္။ ေခါင္းေတြ မ်ားေလ ဂုဏ္ရွိေလေပါ့။ တခါတေလ နက္ဖန္ သတ္မွာဆိုၿပီး မဂၤလာ မ႑ပ္မွာ ႀကိဳးတုတ္ထားတဲ့ ႏြားေနာက္ေတြကို ေတြ႕ရတယ္။ ကိုယ္က မစားတဲ့ အသား မ်ားေတာ့ ဘာပြဲျဖစ္ျဖစ္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ၾကက္ဥေၾကာ္နဲ႕ ညားတာပဲ။

တခါတေလ ဆိတ္သား ၾကက္သား ခ်က္ထား တတ္တာ ရွိပါတယ္။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အပ်င္းလည္း ေျပ ေရာက္ဖူးတယ္လည္း ရွိ သူတို႕ကို ကိုယ္က ခင္မင္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ သေဘာလည္း ျပရာ ေရာက္ တခါတေလက်ေတာ့ လူႀကီးလိုေပါ့ ၾကြေရာက္ ခ်ီးျမွင့္တဲ့သေဘာ ဒီေတာ့ ကိုယ္တို႕က သြားၾကတာပါပဲ။

တိုင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္ေတြရွိတယ္။ စကားေျပာရင္း ရုိးရွင္းၿပီး သူတို႕ၿမိဳ႕ေလးကို တအား တိုးတက္ ေစခ်င္ၾကတယ္။ စိတ္ေကာင္း ေစတနာ ေကာင္းၾကတယ္။ ပညာတတ္ေတြ နိုင္ငံျခားျပန္ေတြလည္းရွိတယ္။ သူတို႕သားသမီးေတြကို သိပ္ပညာတတ္ေစခ်င္ၾကတယ္။

ခက္တာက ျပည္နယ္က ဘာထြက္ကုန္မွ မရွိ ဘူးေလ။ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးက ခက္။ စိုက္လို႕ပ်ိဳးလို႕ လည္းမရ သစ္ခြေတြ ဘယ္ေလာက္ရွိရွိ ဆန္မွ မရွိပဲ။ အသက္ကေလး ၁၅ နွစ္ေလာက္ဆို နယ္စပ္ထြက္ကုန္ၿပီ။ ကုန္ကူးတယ္။ တခ်ိဳ႕လည္း ဟိုမွာပဲ အလုပ္လုပ္ၾကတယ္။ အိမ္တိုင္းမွာ Imphal မွာ အလုပ္ မလုပ္တဲ့သူ မရွိသေလာက္ပဲ။ အင္ဖားလို႕ေခၚၾကတယ္။ India နယ္စပ္ၿမိဳ႕ေပါ့။

ေက်ာင္းဆရာေတြလည္း စာသင္ခန္းပစ္ၿပီး ကုန္ကူးရတာရွိတယ္။ ကေလးေတြ ပညာရွာေရးထက္ ဆန္ရွာေရးက ပိုခက္တယ္။ စားစရာ ဒီေလာက္ရွားတဲ့ အရပ္မွာ ပညာသင္ခြင့္ဆိုတာ အထူး အခြင့္အေရးပဲ။ ေအာက္ျပည္က လာတဲ့ ဗမာေတြကို အရမ္း အထင္ႀကီးၾကတယ္။ ပညာတတ္ေတာ့ ဆန္ေပါေပါ မ်ားမ်ားရွိတယ္ ထင္ၾကတယ္။ အလုပ္ေလး ဘာေလး လုပ္ေပးလို႕ကိုယ္က ဆန္ေပးလိုက္ရင္ မ်က္ရည္ေတြလည္ၿပီး "ကလံုးအြယ္သု႕" တာ မၿပီးနိုင္ေတာ့ဘူး။

ေဒါက္တာ ဆာဆာ ေျပာသလိုပါပဲ။ ေနာက္၁၀နွစ္ေလာက္ဆို ခ်င္းေတာင္မွာ ခ်င္းလူမ်ိဳးေတြ ရွိခ်င္မွ ရွိေတာ့မယ္။ တတ္နိုင္တဲ့သူေတြက ကိုယ့္ရပ္ကိုယ့္ရြာ စြန္ ့ၿပီး ေရၾကည္ရာ မ်က္နုရာ ထြက္ကုန္ၿပီ။ စားစရာရွားလြန္းတဲ့ထဲ ေရကရွား ရာသီဥတုကလည္း ၾကမ္းတယ္ေလ။

သူတို႕ကေလးေတြက ပညာမသင္နိုင္ၾကေပမဲ့ ကိုယ့္ကိုေတာ့ နိုင္ငံျခားမွာ ေတာင္ ပညာသင္ခြင့္ ရေစ ခ်င္ၾကတယ္။ က်ိဳးစားေနာ္။ တက္လမ္းေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္တို႕ နဲ႕ နိုင္ငံျခားက ေက်ာင္းလိပ္စာေတြ ရွာေဖြ ယူလာေပးၾကတယ္။ ေတာႀကိဳအံုႀကားကေန ကိုယ္လည္း ေက်ာင္းေတြ လွမ္းေလွ်ာက္တာ ၃ခု ၄ခု လက္ခံစာေတြ ရခဲ့တယ္။ ေထာက္ခံစာေတြ ဘာေတြ လိုလား သူတို႕ကိုယ္တိုင္ပဲ လိုက္လုပ္ေပးတာ။

အဲ့ဒီ ပင္စင္စား ပညာ၀န္မိသာစုက ကိုယ့္ကို ေတာ္ေတာ္ ခင္ၾကတယ္။ ကိုယ္က သူ႕သမီးတဲ့။ ကိုယ္အတြက္လည္း မိဘ ေတြလိုပါပဲ။ နိုင္ငံျခားမွာ ေက်ာင္းရ ၿပီးေရာ မလုပ္ဖို႕၊ ကိုယ္တကယ္ ၀ါသနာပါၿပီး၊ ေက်ာင္းၿပီးရင္ အဲ့ဒီလက္မွတ္နဲ႕အနည္းဆံုးေတာ့ ကိုယ့္ဘ၀ ကိုယ္ ေကာင္းေကာင္း ေက်ာင္းနိုင္မွ အဓိပၸါယ္ရွိတယ္တဲ့။

ပညာေတြ သင္လာၿပီး ဗမာျပည္မွာလည္း ဘာမွ လုပ္ခြင့္မရ ကိုယ္သင္ထားတာက ဖြံ႕ျဖိဳးဆဲ နိုင္ငံေတြ အတြက္မို႕ ျဖစ္ေနရင္ ဟိုမွာ ေနခဲ့ျပန္လည္း အသံုး မ၀င္၊ ကိုယ္ေတြဆီက undergraduate ကလည္း နိုင္ငံေတာ္ေတာ္မ်ား မ်ား အသိမွတ္ မျပဳဘူးမို႕ဒုကၡေရာက္တာေတြ အမ်ားႀကီး ေတြ႕ဖူးတယ္တဲ့ေလ။ သတိထားၿပီး ေရြးပါ။ မွားသြားရင္ ျပတ္ က်န္ခဲ့မယ္ တဲ့ေလ။

တခါတေလဆို ရွားရွားပါးပါး စာအုပ္ေတြ သူ႕ဆီမွာ ရတယ္။ စာအုပ္ တအုပ္ကို ညႀကီးမုိးခ်ဳပ္ လူနာလာပို႕ရင္း ကိုယ့္ကို ေပးခဲ့တယ္။ ဘယ္သူ႕မွ မေျပာနဲ႕ေနာ္တဲ့။ ကိုယ့္မွာလည္း စာဖတ္ခ်င္လို႕ အခန္းကို အျပည့္ လိုက္ကာ တပ္ရ၊ ၿပီးေတာ့ ျခင္ေထာင္ထဲ ဖေယာင္းတိုင္ ထြန္းၿပီး ဖတ္ရတယ္။သူ႕ဆီမွာ စာအုပ္ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိတယ္။

ကိုယ္ေျပာင္းေတာ့ ကားဂိတ္မွာ မ်က္ရည္ေတြ ၀ဲလို႕။ အသက္ႀကီးၿပီတဲ့... ေနာင္ မေတြ႕ရေတာ့ပါဘူးတဲ့ေလ။ ခုေန ဒါေတြအားလံုး လြမ္းစရာေတြ ျဖစ္ကုန္ၿပီ။ ျပန္လည္း ေတြ႕နိုင္ေတာ့မယ္ မထင္ပါဘူးေလ။

ဘြိဳင္းပါး အဖ ဘုရားသခင္

ကလံုးအြယ္သု႕ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္

ခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ

အယ္ဇီ

မင္းသား ေက်ာ္သူ ေရးတဲ့ စာ

စာေရးတဲ့ မင္းသားဆိုရင္ ဦးသုေမာင္ကိုပဲ တန္း ျမင္တယ္။ ဦး သုေမာင္ရဲ ႕စာေလးေတြကို ႀကိဳက္တယ္။ အသံထြက္ အတိုင္း စာလံုးေပါင္းတဲ့ သူေရးတဲ့ ဟန္ကို သေဘာက်တယ္။ ရုိးတယ္။ ပြင့္လင္းတယ္။ ဟန္ပန္ မရွိဘူး။ အေရာင္ မပါဘူး ဆိုရမယ္။

သူေရးတဲ့ စာေတြထဲမွာ သူ႕ဇနီး ေဒၚေအးဘံု အေၾကာင္းေတြလည္း ပါတတ္တယ္။ သူယူတဲ့ မိန္းမက လက္ပတ္ေစာ္ မနံရဘူးတဲ့။ စာထဲ ညစ္ညစ္ပတ္ပတ္ ထဲ့ေရးတယ္ လို႕ေျပာခ်င္တဲ့ သူေတြက ေျပာခ်င္ ဆိုခ်င္ ၾကမယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ သူ ဒီလိုေရးတာ ေတြးတာကို သေဘာက် မဆံုးပါပဲ။ ဦးသုေမာင္ က်န္းက်န္းမာမာနဲ႕ စာေတြ အမ်ားႀကီး ေရးေစ ခ်င္ေသးတယ္။

ကိုယ္သိတဲ့ ေနာက္တေယာက္က မင္းသား ေက်ာ္သူပါ။ သူ႕ကို ဦးေက်ာ္္သူ ဆိုတာထက္ မင္းသားဆိုေတာ့ ေက်ာ္သူလို႕ ေရးရတာ ပို အားရွိ ပါးရွိ နိုင္တယ္။ ေက်ာ္သူတို႕ရဲ႕ နာေရးကူညီမူ အသင္း အင္တာနက္ စာမ်က္နာမွာ သူက ေဆာင္းပါးေလး ေရးထားတာရွိတယ္။ သူ႕အေတြ႕အႀကံဳနဲ႕ ဆရာေတာ့္ တရားေလးကို မွ်ေ၀ရင္း ေျပာျပသြားတာကို အမွတ္ မထင္ ဖတ္မိရင္း တကယ့္ကို မွတ္မွတ္ ထင္ထင္ျဖစ္ရတယ္။ သူ႕လင့္ခ္က ပ်က္သြားတာလား ေျပာင္းသြားတာလားပဲ။ ခု အဲ့ဒီစာေတြ မရွိေတာ့ဘူး။

မွတ္မိ သေလာက္ စာစုေလးေတြ ရုိက္ရွာမွ ဒီဘေလာ့မွာ http://burmainfokorea.blogspot.com/ သြား ေတြ႔ ေတာ့တယ္။ မင္းသား ေက်ာ္သူ ေရးတဲ့ အေရာင္ မပါတဲ့ စာစုပါ။ ဖတ္ၾကည့္ ေစခ်င္ပါတယ္။ သူက ခု ရုပ္ရွင္မင္းသား မဟုတ္ေတာ့ဘူးတဲ့။ လူအမ်ား ရင္ထဲမွာေတာ့ သူက ဇာတ္လိုက္မင္းသား အစစ္ပါပဲ။ ေက်ာ္သူ ကိုလည္း က်န္းက်န္းမာမာနဲ႕ စာေတြ အမ်ားႀကီး ေရးေစခ်င္ပါတယ္။ သူ႕လို အေတြ႔ႀကံဳေတြက လူတသိန္းမွာ တေယာက္ မႀကံဳနိုင္ဘူးေလ။

က်န္းမာ ခ်မ္းသာၾကပါေစ။

အယ္ဇီ

အကယ္လို႕မ်ား ၂၀၁၂ မွာ ကမၻာ ပ်က္မယ္ ဆိုရင္

ကိုေအာင္သာငယ္က tag လာပါတယ္။ အကယ္လို႕မ်ား ၂၀၁၂ မွာ ကမၻာ ပ်က္မယ္ဆိုရင္တဲ့။ ဘုရာ းဘုရား ဖြ ဟဲ့ လြဲပါေစ ဖယ္ပါေစ။ ထြြီ ဖတ္ဖတ္ ဖတ္၊ ဒူးမထိ ေပါင္မထိ၊ ဒူးမထိ ေပါင္မထိ၊ ဒါ tag ပို႕စ္ပါေလ။

၁။ ဘယ္သူေတြနဲ႕ရွိေနခ်င္လဲ။

တကယ္လို႕မ်ား အေျခအေနေပးရင္ေတာ့ ကိုယ့္မိသားစုနဲ႕ ရွိေနခ်င္တယ္။ သူတို႕ေတြ ေၾကာက္လန္႕ခံစားေနၾကမယ္ဆိုရင္ အဲ့ဒီလို အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ကေကာ တစံုတခု သက္သာလိုသက္သာျငား ဘာမ်ား လုပ္ေပး နိုင္မလည္းမသိ။ ဒိတိုင္း ထိုင္ၾကည့္ေနရမယ္ဆို ရင္ အသဲက ြဲရလိမ့္မယ္။

၂။ ဘာေတြခံစားေနမလဲ။

အဲ့ဒိေန႕မွာ တကယ္လို႕မ်ား မိသားစုနဲ႕အတူတူ ရွိမေနဘူးဆိုရင္၊ ကမၻာ အေနာက္ျခမ္း အရင္ မီးေလာင္သြားမယ္ဆိုရင္၊ ဒါဆို ကိုယ့္မိဘေတြ ငိုေၾကြးပူေဆြး ကုန္လိမ့္မယ္ သနားပါတယ္။ ကမၻာအေရွ႕ျခမ္း အရင္ဆိုရင္ မေတြးရဲဘူး။ တကယ္သာ ႀကံဳရရင္ ကုိယ္ မေသခင္ အရင္ ရူးသြားမယ္ ထင္တယ္။

အဲ့ဒီေန႕ဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕တအား ပူလာမွာဆိုရင္ သိတ္ ေနရခက္လိမ့္မယ္။ ခဏေလးနဲ႕ဟုန္းဆိုၿပီး ေလာင္သြားမယ္ဆိုရင္ေတာင္ လူေတြ ခ်က္ခ်င္း ေသၾကပါ့မလာ။ စ ပူလာတာနဲ႕ လူေတြ ေၾကာက္လန္႕ၿပီး ေအာ္ဟစ္ေနၾကမယ္ထင္တယ္။ ေသြးရူးေသြးတန္းနဲ႕ေျပးတဲ့သူလည္း ရွိေနမွာ။ ကမၻာႀကီးတခုလံုး တိုင္းတင္းနစ ္ရုပ္ရွင္ လိုမ်ား ျဖစ္ေန မလားပဲ။ ေဆးရုံ ေဆးခန္းေတြက ရုံးပိတ္ရက္လည္း မပိတ္တတ္ေတာ့ ကိုယ္မ်ား ဂ်ဴတီ က်ေန အုန္းမွာလားပါပဲ။ တကယ္ဆိုရင္ ေတြးၾကည့္တာေတာင္ အရမ္း ေသြးပ်က္စရာေကာင္းတယ္။

၃။ ဘာေတြျပင္ဆင္ထားမလဲ။

အရမ္း ေသြးပ်က္ေနမဲ့ အစား စိတ္ ၿငိမ္ေအာင္ ဘုရားရွစ္ခိုးမယ္ တရားထိုင္မယ္။ မိတ္ေဆြေတြကိုလည္း သူတို႕ယံုၾကည္ရာ ဘာသာေရး လုပ္ဖို႕လိုအပ္ရင္ ေျပာမယ္။ က်န္တာေတာ့ ေန႕စဥ္ လုပ္ေနၾကအတိုင္း အလုပ္ေတြ ပံုမွန္ လုပ္ေနမွာပါပဲ။

၄။၀မ္းနည္းမိမွာ။

၀မ္းနည္းမွာကေတာ့ ခ်စ္သူ ခင္သူေတြ ကိုယ့္ေရွ႕ ခံစား ပူေဆြး ေၾကာက္လွန္႕ေနတာကို မၾကည့္ခ်င္ဘူး။ ကမၻာ သက္တမ္း ေတာက္ေလွ်ာက္ လူေတြ ႀကိဳးစား ရွာေဖြ ေလ့လာ ထားတာေတြလည္း ပ်က္စီးမွာကို မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။

၅။ ေၾကာက္လန္႕မိတာ။

ပူပူေလာင္ေလာင္နဲ ့အားလံုး ေသရမွာဆိုရင္ ေၾကာက္ပါတယ္။ မခ်ိမဆန္ ့ေအာ္ဟစ္ေနသံေတြ ကိုယ္ကလည္း ၾကား ကိုယ္ကလည္း ေအာ္ဟစ္ေနမဲ့ အခ်ိန္ဟာ စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ဆီပူအိုးထဲ ထည့္ေၾကာ္ခံတတ္တဲ့ ငရဲဆိုတာလိုေနမွာ။

၆။ ေဆာင္ထားခ်င္တာ။

ေသခါနီး ခ်ိန္ထိ ေဆာင္ထား နိုင္အုန္းမယ္ဆိုရင္ ဘုရားပံုေတာ္ရယ္ မိသားစု ဓါတ္ပံုေလးရယ္ ကိုယ့္အမ်ိဳးသား ပံုရယ္ပါ။ ဒါမွ ေနာင္ဘ၀ၾကရင္ သူတို႕ကို ဓါတ္ပံုေလးျပ လိုက္ရွာရမယ္။ ဘုရားပံုေလးနဲ႕ဆိုေတာ့ မအယ္ကို ေစာင့္ေရွာက္မွာေပါ့။

၇။ ဘာေတြ ေရးမိမလဲ။

ဘာေတြ ေရးမလဲ ဆိုေတာ့ ဘေလာ့ေရး ေနမွာေပါ့။ ခုအေၾကာင္း ေၾကာက္တာေတြ လန္႕တာေတြ ပါေကာင္း ပါမယ္။ ဒါေပမဲ့ ျဖစ္နိုင္ရင္ ကိုယ္ကေတာ့ အဲ့အေၾကာင္း မေတြးပဲ ပံုမွန္လိုပဲ ေနမွာ ေရးမွာပဲ။ ခုလို tag ပို ့စ္လည္း ပါမွာေပါ့။

၈။ ဘာေတြ ေတြးေနမလဲ။

အေပၚကလည္း ကိုယ္ေတြးတာေတြပဲေပါ့။ ပံုမွန္မွာလည္း ေသခ်င္းတရားကို ေတြးတာပါပဲ။ ေသၿပီး ေနာက္ ကိုယ္ဘာျဖစ္မယ္လည္း ပါတယ္။ ကိုယ့္မိသားစု ဘယ္လို ေနထိုင္ၾကမယ္ဆိုတာလည္း ေတြးပူပါတယ္။ဒါက တေယာက္တည္း ေသမယ္ဆိုရင္ပါ။

ခုလို အားလံုး ဆိုရင္ေတာ့ ျဖစ္နိုင္ရင္ လူေတြ ရွာေဖြ ေလ့လာထားတဲ့ ပညာေတြ လကမၻာတို႕ အဂၤါၿဂိဳလ္တို႕ဆီ ပို႕ထားရင္ ေကာင္းမယ္။ ကမၻာ႕မွတ္တမ္းေတြ ၀ီကီရယ္ ျဖစ္နိုင္ရင္ေတာ့ လူေတာ္လူေကာင္းေတြကိုလည္း ပို႕ထားရင္ေကာင္းမယ္။ ဓါတ္ခြဲခန္းႀကီးႀကီး တခု အဂၤါၿဂိဳလ္မွာ ေဆာက္ၿပီး လူသားမ်ိဳးႏြယ္ေလးေတြ သိမ္းထားခဲ့ရင္ ေကာင္းမယ္။

အားလံုး တူတူ ပ်က္စီးကုန္မွာ ဆိုရင္ ေနာင္ဘ၀မွာ ဒီမိသားစုနဲ႕ျပန္ဆံုစည္းဖို႕ ဒီေယာက်္ားပဲ ျပန္ယူဖို႕ ေရစက္ ဆံုေအာင္ အလွဴ တူတူ လုပ္ရ အုန္းမယ္။ သူကေကာ ျပန္ယူခ်င္ပါ့မလား မသိ။

၉။ ဂုဏ္ယူခ်င္တာ။

ဂုဏ္ယူစရာ ေကာင္းတဲ့ အလုပ္ သိသေလာက္ေတာ့ ဒီေန႕ထိ ဘာမွ ထူးထူး ေထြေထြ မလုပ္ဖူးဘူး။ ဘယ္ဟာကိုလို႕ ေျပာရမယ္ မရွိပါ။

၁၀။ ရွာၾကံေျဖသိမ့္မိတာ

ဂုဏ္ယူစရာရယ္လို႕ ဟုတ္တိ ပတ္တိ မလုပ္ဘူးေပမဲ့ မဟုတ္တာေတြလည္း မလုပ္ခဲ့ဖူးဘူး။ အမွား မလုပ္ဖူးဘူး ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူမ်ားကို တမင္တကာ ဒုကၡေပးတာေတြ စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ လုပ္တာေတြကို ေျပာတာပါ။ ဒါကိုပဲ ရွာၾကံ ေျဖသိမ့္ ရမယ္ထင္တယ္။

၁၁။ က်ဴးရင့္ခ်င္တာ။

ဘာမွ ထူးထူးေထြေထြ က်ဴးရင့္ခ်င္တာ မရွိပါဘူး။ မေသခင္ထိေတာ့ ဒီေဆာင္ပုဒ္ေလးကို တတ္နိုင္သေလာက္ သတိရ ေအာင္ လိုက္လုပ္နိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစား ေနခ်င္ပါတယ္။

"ေၿပာမွ သိ၊
ထိမွ နာ၊
သာမွ ေန၊
ေသမွ ခင္၊
ဤေလးအင္ လူတြင္ မက်င့္ရာတဲ့"


ဘုရား ဘုရား ဖြဟဲ့ လြဲပါေစ ဖယ္ပါေစ။ ထြီ ဖတ္ ဖတ္ ဖတ္၊ ဒူးမထိ ေပါင္မထိ ဒူးမထိ ေပါင္မထိ။ ဒါ tag ပို႕စ္ပါေလ။

အယ္ဇီ

ဒုတိယ အေမ

ဒုတိယ အေမ

ဟိုေခတ္ယခင္၊ တို႕ငယ္စဥ္က
စာသင္ၾကားေပး၊ သံခ်ိဳေအးနွင့္
စာေရး စာဖတ္၊ စာရြတ္စာအံ
ျမန္ျမန္ဖတ္နိုင္၊ ေရးသားနိုင္ေအာင္
ပိုင္ပိုင္တြက္ခ်က္၊ အေျဖထြက္ေအာင္
စိတ္လက္ရွည္စြာ၊ သင္ျပပါေသာ
ငါတို႕ခ်စ္စြ၊ ဆရာမ
တတိယရြယ္၊ ခုနွစ္ဆယ္ခ်ဥ္းကာ
ခုအခါမွာ
ဇရာတြင္းသို႕ ၀င္ခဲ့ၿပီ။


ဆရာမတြင္၊ ရွိသည့္၀င္ေငြ
ပင္စင္လစာ၊ ဘယ္မွ်ပါလဲ
ငါတို႕မသိ၊ ေမးမၾကည့္လည္း
သိနိုင္သည္က၊ ျမင္ကမွ်ျဖင့္
ဘ၀လိုခ်က္၊ မျဖည့္စြက္နိုင္
အသက္ႀကီးမွ၊ လိုေငြျပကာ
နိမ့္က်ေနသည့္ အေျခအေနပင္။


တစ္ရံခါ၌
ငါတို႕ရဲ႕ေက်ာင္း၊ တပည့္ေဟာင္းေတြ
စုေပါင္းေငြထည့္၊ လိုတာျဖည့္၍
သိတတ္ၾကစြာ၊ ကန္ေတာ့ရာ၀ယ္
၀မ္းသာလြန္းစြ၊ မ်က္ရည္က်ကာ
ငါတို႕ဆရာမ
နဳတ္မွျဖည္းေလး၊ ဆုေတာင္းေပးသည္
"ေမႊး ျမ ႀကီး ျမင့္ ၾကေစသတည္း" တဲ့။


ငါတို႕တေတြ၊ ခုအေျခမွာ
အရာရွိေတြ၊ ဘာေတြျဖစ္လို႕
တခ်ိဳ႕ကလည္း၊ ဌာနႀကီးမွဴး
ဘြဲ႕ထူးဂုဏ္ေတြ၊ ထပ္ဆင့္ေ၀ခဲ့
အေမကေမြး၊ အေမေကၽြးလည္း
ေက်းဇူးႀကီးလွ၊ ဆရာမေၾကာင့္
ဘ၀တို႕အေျခ၊ ျမင့္ခဲ့ေပ၏
ရုိေသဦးခ်၊ ကန္ေတာ့ၾကစို႕
ငါတို႕ရဲ႕ ဒုတိယအေမ
အေျခတင့္၍၊ ျမင့္ေစသတည္း၊
ျမင့္မွ အသက္ရာေက်ာ္ ရွည္ေစသတည္း။

မံုရြာ ၀င္းေဖ

ဆရာ မံုရြာ ၀င္းေဖ ေရးခဲ့တဲ့ ဒုတိယ အေမ ဆိုတဲ့ ကဗ်ာပါ။ ၁၉၉၀ ခု ဒီဇင္ဘာလ ထုတ္ ကလ်ာက ေန ကူးယူ တာပါ။ ကဗ်ာကို ခဏခဏ ဖတ္မိၿပီး ဖတ္တိုင္းလည္း မ်က္ရည္၀ဲရတဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။

အျပင္မွာလည္း တခ်ိဳ႕ဆရာ ဆရာမမ်ားဟာ အသက္ ၇၀ ေက်ာ္ထိ တုန္တုန္ တုန္တုန္နဲ႕ ၀မ္းစာအတြက္ စာသင္ေနရတုန္းပါပဲ။ တခ်ိဳ႕ေတြဆို အမိုး အကာေတာင္ မလံုၾကတာကို ၾကားရ ပါတယ္။

လစာ မလံုေလာက္တာ ပင္စင္ နည္းပါးတာ သက္ႀကီးရြယ္အို ေစာင့္ေရွာက္မွဳ မရွိတာေတြကိုသာ ေျပာရရင္ တခါလာလည္း မဲျပာပုဆိုး ျဖစ္ေနေတာ့မွာ။ ေမ့ထား နိုင္တဲ့သူေတြက ေမ့ထားၾကတာ ဘာမွ မေျပာလိုပါဘူး။

ဒုတိယ အေမပါလို႕ သတိရ လိုက္မယ္ ဆိုရင္ ....။

အယ္ဇီ

ဘိတ္ကလာတဲ့ က်ား အိပ္ခ်င္ေျပနဲ႕ လာၿပီ ကိုကိုေရ႕

အေဆာင္၀င္ေတာ့ လူတိုင္းပဲ အတန္းႀကီးက အမတေယာက္နဲ ့အတူေနရတယ္။ စီနီယာအမေတြက ကိုယ္တို ့ကို ေတာ္ေတာ္ေလး ေစာင့္ေရွာက္ၾကတယ္။ သူတို႕နဲ႕လာေနမဲ့သူ ဘယ္သူဘယ္၀ါမွန္း မသိပဲနဲ ့ကိုပဲ လာမဲ့ညီမေလးေတြတြက္ဆိုၿပီး ဒိုဘီ ငွားထားေပးတဲ့သူ ရွိတယ္ ထမင္းခ်ိဳင့္မွာထားေပးတာ ရွိတယ္ ေသာက္ေရ သံုးေရ ျဖည့္ထားေပးတာမ်ိဳး လိုမဲ့ စာအုပ္ေတြကစ စုထားေပးတာတာဆံုးပဲ။ သူတို႕လက္လွမ္းမွီတာ တတ္နိုင္တာ အကုန္ စီစဥ္ထားၾကတယ္။ ဒိျပင္ ကိုယ္တို ့ေရာက္မွ လိုတာေတြကိုလည္း ဟဲ့ ငါ့ညီမက ဘာလိုလို႕ဆိုၿပီး တခန္း၀င္တခန္းထြက္ သူတို႕ခ်င္းလိုက္အကူညီေတာင္းၾက တျခားခန္းက အမေတြကလည္း ကိုယ္တို႕ကိုလာၿပီး မိတ္ဆက္ၾက လိုတာရွိ တံခါးေခါက္ၿပီးသာေၿပာ ဒီတေဆာင္လံုးႀကိဳက္တဲ့သူကို အကူညီေတာင္းလို႕ရတယ္နဲ႕ ပါ။ ကိုယ္က အိမ္နဲ႕ခြဲရလို႕၀မ္းနည္းသလို ျဖစ္ေနတာေတြ ေပ်ာက္သြားေရာ။

အေဆာင္က ယူပံုစံ။ ကိုယ္က အေပၚဆံုးထပ္ ညာဘက္လက္တံ အတြင္းဖက္ ေဒါင့္စြန္းခန္းရတယ္။ အျပင္ကိုၾကည့္ရင္ အေနာက္က အထက္တန္းေက်ာင္းကို ေရးေရးျမင္ရတယ္။ မ်က္နာခ်င္းဆိုင္မွာေတာ့ ဟိုဘက္လက္တံက ဖယ္ရီတူ သူငယ္ခ်င္း ေနတယ္။ ကိုယ့္အခန္းေရွ႕မွာ သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ေနတာ ေနာက္မွ သိတယ္။ သူက စကားကလည္းနည္း အခန္းထဲကလည္း ထြက္ေလ့မရွိေတာ့ ေရာက္စ ၁ပတ္ေလာက္က ရွိမွန္းေတာင္ မသိဘူး။ သူ ့အခန္းေဖာ္ အမကိုလည္း မျမင္ဖူးဘူး။

အေဆာင္မွာ ညည အေပါ့သြားခ်င္ရင္ ကမၻာ့ျပသာနာပါပဲ။ ထမိန္ကို တိုတို၀တ္။ ေျခၿမဲတဲ့ ဖိနပ္ကိုစီး။ နွာေခါင္းကို လက္တဖက္က အုပ္ အသက္ေအာင့္ၿပီး ေကာ္ရစ္ဒါကို ပတ္ေျပးၿပီး ဟိုဘက္လက္တံေျပးရတယ္။ တေန ့ည ၁၁ နာရီေလာက္မွာပါ။ ကိုယ္လည္း အဲ့လိုေျပးေရာ ေကာ္ရစ္ဒါေကြ ့မွာ မည္းမည္း အစင္းႀကီးနဲ ဆံပင္ လိမ္ေကာက္ေကာက္ ရုိးတိုးရိတ္တိတ္ေတြ ့ပါေရာ။ ေကာ္ရစ္ဒါေဒါင့္က မီးကလည္းေမွာင္ဆိုေတာ့ ကိုယ္လည္း ေၾကာက္တာနဲ ့ငယ္သံပါေအာင္ ေအာ္ရင္း ေျခဦးတည့္ရာ စြတ္ေျပးေတာ့တာပဲ။ အေနာက္က ရီသံ တဟားဟား ၾကားေနရတယ္။ လွည့္မၾကည့္ရဲဘူး။

ကိုယ့္အခန္းေရွ ့က အမတဲ့။ သူက ညအိပ္အ၀တ္ အစင္းၾကား ၀မ္းဆက္နဲ ့ ကိုး။ လူကလည္း ၀၀ ဆံပင္ေတြကလည္း ေကာက္ေကာက္။ ေျခကားယား လက္ကားယားနဲ႕ေဘာင္းဘီၾကားၾကားနဲ႕ဘိတ္က လာတဲ့က်ားတဲ့။ သူက အခန္းထဲ ဘယ္ေတာ့မွ မေနဘူး။ ပါလာမွာပဲ အိပ္ အဲ့မွာပဲ စာက်က္တယ္။ တအားေပ်ာ္တတ္ ေနာက္တတ္ သေဘာေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္။ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္း သူ ့အခန္းေဖာ္နဲ ့ကိုယ္နဲ ့ကို မိတ္ဆက္ေပးၿပီး သူ ့အခန္းထဲရွိတာ ႀကိဳက္တာယူစားခြင့္ေပးထားတယ္။ ရွယ္ပဲ။ အေဆာင္မွာ သူကို ့ ဘိတ္ကလာတဲ့ က်ားတဲ့။ အမက ဘိတ္ကပါ။ က်ားေပါက္ ႀကီးလိုပဲ သူက။

အရင္က ကိုယ္က ညဆို ၉.၃၀ရင္ အိပ္တယ္။ အေဆာင္ေရာက္ေတာ့လည္း အိပ္တာေပါ့။ အခန္းေဖာ္အမက သန္းေကာင္ေလာက္ထိ ေနနိုင္ေအာင္ က်င့္ထားရမယ္တဲ့။ စာေမးပြဲရွိတဲ့ခါ အေဆာင္မွာ တ၀ုန္း၀ုန္းနဲ ့၁၂ နာရီ ၁နာရီမွ အိပ္ၾကတာတဲ့။ အအိပ္မက္ရင္ ေဆးေက်ာင္းမွာ မလြယ္ဘူးဆိုပဲ။ ကိုးနာရီ အိပ္ယာျပင္လို ့အနားက အမေတြက လာလာၾကည့္ၾကတယ္။ ကိုယ္က သူတို႕အတြက္ လူထူး လူဆန္းျဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အိပ္ခ်င္တာကို အတင္းေဖ်ာက္ၿပီး ဘာမွ ဖတ္စရာမရွိလည္း စာၾကည့္ စားပြဲမွာ စြဲစြဲၿမဲၿမဲ ထိုင္တတ္ေအာင္ က်င့္ရတယ္ ဆိုတာနဲ႕ငုတ္တုတ္ ထိုင္ေနတာေပါ့။ စာေတြ ေလွ်ာက္ေရး ပံုေတြ ဆြဲနဲ ့။ ဒါေပမဲ့ အိပ္ခ်င္တာပါပဲ။

ကိုယ္ကသာ အရမ္း အိပ္ခ်င္ေနတာ။ ဟိုဖက္ခန္းက တ၀ါး၀ါးနဲ႕ရီေနၾကတယ္။ ကိုယ္လည္း အဲ့အခန္းကို သြားလည္ခ်င္လာတယ္။ အမကလည္းေလ အခန္းလည္တာ အက်င့္ပါတယ္တဲ့။ မသြားနဲ႕တဲ့။ လြတ္လပ္မွဳေတြ ဆံုးရွဳံးရပါေပါ့။ ကိုယ့္စိတ္နဲ ့ကိုယ့္ကိုယ္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ေဆးေက်ာင္းဆိုတာ အလုပ္ၾကမ္းနဲ႕ေထာင္ဒဏ္ ၇နွစ္က်တာဆိုၾကတာ ေထာက္ခံရမလိုပါပဲ။

ဒါေပမဲ့ မိအယ္ပဲေလ ဘယ္ေနလိမ့္မလည္း ။အမႀကီးလည္း ပါလာကို စာသြားက်က္ေရာ ကိုယ္လည္း သူငယ္ခ်င္းခန္း ထြက္သြားေရာ။ တံခါးေခါက္ေတာ့ ေတာ္ရုံနဲ႕ဖြင့္မေပးၾကဘူး။သူတို႕ အခ်င္းခ်င္း ဘိတ္လို ထား၀ယ္လိုပဲ ေျပာၾကတယ္။ ဂမ္းမကို မေျပာနဲ ့တဲ့။ ေျပာပါ နင္တို႕ရီသလို ငါလည္းရီခ်င္လို႕ပါ။ အိပ္ခ်င္မ်ား ေျပမလားလို႕ဆိုတဲ့ ကိုယ့္စကားလည္း ဆံုးေရာ သူတို႕ေတြ ရီလိုက္ၾကတာ တအားပဲ။ အေျခအတင္ ေျပာၾကၿပီးမွ ဘယ္သူ ့မွ ျပန္မေျပာရဘူးဆိုၿပီး ကိုယ့္ကို ၾကည့္ခိုင္းပါေလေရာ။ လားလား သူတို႕အေရွ ့ခန္းက အမ။ ကိုယ္တို ့ဘက္ေျခထိုးအိပ္ေနတာ။ ဒူးကလည္းေထာင္ ထမိန္ကလည္းေျပာင္ သူ႕အခန္းမီး ကလည္း လင္းလိုက္တာမွ ေမာင္တို႕ေရပဲ။ ဒါငါတို႕အိပ္ခ်င္ေျပပဲတဲ့။ အဲ့အမကို ၾကည့္ၾကည့္ၿပီး ဟားၾကတာ။ လမ္းမွာသူ႕ကိုျမင္ရင္ စကားမေျပာရဲသလို မ်က္နာလည္း ေစ့ေစ့ၾကည့္ရဲဘူး။

ဘိတ္ကလာတဲ့ က်ားက ေနာက္တတ္ ေျပာင္တတ္တာတအားပဲ။ အေဆာင္မွာ သူမကလိလိုက္တဲ့သူ သိတ္မရွိဘူး။ တေန ့ေတာ့ အျပင္ကျပန္လာတဲ့ ကိုယ့္ကို မမ ဘယ္သူေရ ဧည့္သည္လာတယ္ရွင့္လို ့ေအာ္ခိုင္းပါေလေရာ။ ကိုယ္လည္း ပါလာထဲကေန ၿပဲေနေအာင္ ေအာ္ေပးလိုက္တာေပါ့။ ကိုယ့္ေအာ္သံလည္း ဆံုးေရာ အေပၚက ျပန္ထူးတယ္ လာၿပီ ကိုကိုေရ ့တဲ့။ ပါလာထဲကလူေတြက ၀ါးကနဲရီၾကေပါ့။ သူလည္း အေျပးဆင္းလာ ေအာက္ေရာက္ေတာ့ သူ႕ကိုကို ဧည့္သည္ကမရွိဘူး။ ဧည့္သည္က တကယ္ လာမွ မလာတာ ဘိတ္ကလာတဲ့ က်ားတို႕အိပ္ခ်င္လို႕ ေနာက္ၾကတာ။

ေနာက္ တေအာင့္ေလာက္ေနေတာ့ အေဆာင္က ဂိတ္ေစာင့္ ေကာင္ေလးကို ေအာ္ခိုင္းျပန္ေရာ။ အမဘယ္သူ ေရး ဧည့္သည္လား ဒယ္ေနာ္ေပါ့။ ဘယ္သူ ေခၚေခၚ အဲ့အမ ျပန္ထူးတာကေတာ့ လာၿပီ ကိုကိုေရ ့ပဲ။ ဒီလာၿပီ ကိုကိုေရ႕ က တျခား မဟုတ္ဘူး ကိုယ္တို ့ရဲ ့အိပ္ခ်င္ေျပ ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္ မမႀကီးပါပဲ။

ဘိတ္ကလာတဲ့ က်ားက ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ ဘိတ္ျပန္သြားတယ္တို ့ဂ်ီပီေအာင္ျမင္တယ္တို႕ၾကားေသးတယ္။ တခါကလည္း အိမ္ေထာင္က်ၿပီး ယူအက္စ္ ေရာက္ေနတယ္ဆိုလားၾကားမိေသးတယ္။ လာၿပီကိုကိုေရ႕လည္း အရင္လို သူ အိပ္တုန္းလား ခုေကာ လာၿပီ ကိုကိုေရ႕ေနေသးလား မသိေတာ့ ပါေလ။

အယ္ဇီ