ရုပ္ရွင္ အကယ္ဒမီ ဆုေပးပြဲအခန္းအနား စေတာ့မယ္။ ငယ္ငယ္ကဆို အကယ္ဒမီ နီးလာရင္ ဘယ္မင္းသား ရပါေစ ဘယ္မင္းသမီး ရပါေစနဲ႕ ဆုေတာင္းရ ၊ငါ့လူရမွာပါ နင့္လူ မရနိုင္ပါဘူးနဲ႕ ညီအမခ်င္း ျငင္းခုန္ၾကနဲ႕ တအိမ္လံုး ဆူညံေနတာပါပဲ။ သတင္းလာေတာ့ ေရဒီယိုနား မ်က္နာကပ္ၿပီး မ်က္လံုးေလး ေပကလပ္ ေပကလပ္နဲ႕ ျငိမ္ၿပီး နားေထာင္ၾကတာမ်ား တေယာက္ အသက္ရွဳသံဟာ တေယာက္ အတြက္ က်ယ္လြန္းတယ္ ထင္တယ္။ကိုယ္ရေစခ်င္တဲ့ သူေတြ ရရင္ ေဟးဆိုၿပီး ေပ်ာ္လိုက္၊ မရဘူးဆိုလည္း တရွဳံ႕ရွဳ႕ံနဲ႕ငိုလိုက္ေသးတာမ်ိဳး။ ဟိုးတုန္းကေတာ့ အကယ္ဒမီ ဆိုတာ ဘာရယ္ညာရယ္ သိလို႕ေတာ့ မဟုတ္ဘူး ၊ ကိုယ္တို႕ ကေလးေတြ အတြက္ ရင္ခုန္စရာ ေကာင္းခဲ့တယ္ ဆိုရမလိုပဲ။
အကယ္ဒမီ ဆုေပးပြဲ ၿပီးရင္ ကိုယ္က မင္းသား မင္းသမီး ပံုေတြ သတင္းစာထဲက ျဖတ္၊ ဗလာစာအုပ္ ျဖဴျဖဴေပၚ ေကာ္နဲ႕အၿပီအျပင္ ကပ္၊ေက်ာင္းမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြက ကိုယ့္စာအုပ္ေလးကို အလုအယက္ၾကည့္ၾကနဲ႕ ။ဟိုလူက အိမ္ကို တရက္ ငွားပါအုန္း ၊ဒီလူက တရက္ ငွားပါအုန္းဆို ခပ္တည္တည္နဲ႕ "မိန္းမေတြ ရုိရုိေသေသ ကိုင္ၾက"လို႕ ဘ၀င္ ခပ္ျမင့္ျမင့္ ဆိုရင္း အငွားသြက္ေနတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ အကယ္ဒမီစာအုပ္ အတြက္ ေပ်ာ္မဆံုးဘူး။
ငယ္ငယ္က ရုပ္ရွင္ကို ဒီလိုပိုးထ ေနေပမဲ့ ဆယ္တန္း ေအာင္တဲ့ထိ ၂ ကား ၃ကားပဲ ၾကည့္ဖူးတယ္။ ပထမဆံုး ကိုယ္ၾကည့္ဖူးတာ ပန္းေတြနဲ႕ေ၀ ဇာတ္ကား ပဲ ။ ရုပ္ရွင္က ျပန္လာကတည္းက လက္ကိုင္ပု၀ါေလး လက္က ရမ္းရင္း အိမ္ေဘးက ရြက္လွပင္ေတြၾကား "ပန္းေတြနဲ႕ ေ၀ ပန္းေတြနဲ႕ေ၀ ကိုယ့္ခ်စ္သူ ေခါင္းမွာ ပန္းေလးေတြနဲ႕ ေ၀"လို႕ ဆိုရင္း သစ္ပင္ေတြၾကား ပတ္ေျပးရတာ တေန႕တေန႕ ေမာ ေနတာပဲ။ ဘာရယ္ မသိဘူး ဒီသီခ်င္းေလးကို သိတ္ႀကိဳက္တယ္။ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ၿပီးကတည္းက စပါယ္ေတြ သီ ပန္ရ၊ နွင္းဆီ ပန္ရ၊ ေဒလီယာပြင့္ႀကီး ေတာင္ မလြတ္ဘူး။ ရုပ္ရွင္ကို သေဘာက်ၿပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ပန္ေတြ နဲ႕ ေ၀ပစ္ရင္း အေက်နပ္ၾကီးကို ေက်နပ္ေနေတာ့တာ။
ေတာသူေတြ ရုပ္ရွင္ႀကိဳက္တယ္ ဆိုတာ ဟုတ္ေလာက္တယ္၊ တကၠသိုလ္ေရာက္ေတာ့ မေရာက္တဲ့ ရုံ မရွိေတာ့ဘူး။ သမၼတရုံလည္း ေရာက္တယ္၊ ေျမနီကုန္းက ရုံေတြလည္း ေရာက္တယ္၊ မဂၤလာဒံုက တိုင္းခန္းမ ဆိုတာလည္း ေရာက္တယ္။ ျမန္မာကား ကုလားကား အဂၤလိပ္ကား ႀကံဳသလို ၾကည့္ေတာ့တာပဲ။န၀ေဒးရုံ ကိုလည္း မွတ္မိသေလာက္ေတာ့ အပတ္တိုင္း ေရာက္တယ္။
ဒီၾကားထဲ ရုပ္ျမင္သံၾကားက ျပန္ျပတဲ့ ကားေဟာင္းေတြ လည္း မလြတ္ဘူး။ ငယ္ငယ္က မၾကည့္ရတာေတြ ျပန္ၾကည့္ရလို႕ စေနလို ညမ်ိဳးဆို တီဗြီေရွ႔ တေမ့တေမာ ေစာင့္ၾကည့္ေသးတယ္။ စာေတြ ဘယ္ေလာက္ မ်ားမ်ား စာေမးပြဲ ဘယ္ေလာက္နီးနီး၊ အစအဆံုးသာ မၾကည့္တာရွိမယ္ အတန္းငယ္တုန္းကေတာ့ ထြက္သမွ်ကားေတာ့ ၾကည့္ျဖစ္၊ ရွိသမွ် ရုံ ေရာက္၏ ဆိုရင္လည္း မမွားဘူးေပါ့။
အိမ္မွာ ဆို ကိုယ္က ရုပ္ရွင္ထဲက ဇာတ္၀င္ခန္းေတြကို ျပန္ၿပီး လုပ္ျပတယ္။ အဲ့ထဲက ဒိုင္ယာေလာ့ေတြကို အမူအယာနဲ႕ အၿပီအျပင္ ေျပာေပါ့။ ေမေမတို႕က က္ိုယ္လုပ္ျပတာ ထိုင္ၾကည့္ၿပီး အူတက္ေအာင္ ရီၾကတယ္။ တခါတေလ သူတို႕ေတြ ရီရလြန္းလို႕ "ေမာလာၿပီး ေတာ္ပါေတာ့၊ မလုပ္ပါနဲ႕ေတာ့"နဲ႕ အတင္းတားၾကတယ္။ ဒီအက်င့္က ဖ်က္မရေတာ့ အေဆာင္ေရာက္ေတာ့လည္း လုပ္မိေရာ ဆိုပါေတာ့။
တခါမွာ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က ထမင္းပန္းကန္ေလးကိုင္ရင္း "အေဆာင္မွာလည္း တေန႕လာလည္း ဘဲဥ ငါတို႕ ဆင္းရဲလိုက္တာဟာ"လို႕ ေျပာတယ္။ ကိုယ္က ထမင္းစားရင္း "ဆင္းရဲတာ အျပစ္မဟုတ္ပါဘူး ကိုကိုရယ္"လို႕လည္း ဆိုလိုက္ေရာ ၀ိုင္းရီၾကၿပီ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားအေၾကာင္း တေျပာေျပာနဲ႕ ထမင္း တလုပ္ၿပီး တလုပ္ စားၾကတာ တဇလံုေျပာင္ေရာ။
ေနာက္ပိုင္းၾကေတာ့ အိပ္ခ်င္လာရင္ အေဆာင္ေကာရစ္ဒါမွာ ရုပ္ရွင္ ဖြက္တမ္း ကစားၾကတယ္။ အမူအယာနဲ႕ ဇာတ္၀င္ခန္းက ဒိုင္ယာေလာ့ကိုေတာ့ ကိုယ္ကပဲ ေျပာတယ္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြက ရုပ္ရွင္ ဇာတ္ကား အမည္ေျပာေပါ့။ ကိုယ္က ဟန္နဲ႕ပန္နဲ႕ "ဆယ္နွစ္ ဆယ္ နွစ္"ဆို ေဟး "အေၾကြး"။ တခါမွာေတာ့ ကိုယ္က လံုျခည္ကို ေက်ာ္ဟိန္းလို ၀တ္၊ ၿပီးေတာ့ သံမန္တလင္းေပၚ ထိုင္ခ်၊ ေရွ႕မွာ ခ်ထားတဲ့ အ၀တ္ေလွ်ာ္ဇလံုကို လက္က ထု ပါးစပ္ကလည္း "အဘေရ ေသာက္ ေသာက္"နဲ႕ ေျပာ အားလံုးက တ၀ါး၀ါးနဲ႕ ပြဲၾကေနတုန္း "ပန္းျမိဳင္လည္က အရူးမေတြ"ဆိုၿပီး အေဆာင္ေဟာက်ဴတာ လာေအာ္ပါေလေရာ။ သူကလည္း ကိုယ့္အမူအယာ ၾကည့္ၿပီး သိေနတာကိုး ရီလိုက္ရတာ။
အေဆာင္ ေလွခါးေပၚကေန "ေမာင္ ေမာလာလား ဟင္"လို႕နွာသံေလးနဲ႕ စံရွားတင္ ရဲ႕ ဇရာအိုနဲ႕ ကညာပ်ိဳပံု "က်ေနာ္ မမခင္ကို ခ်စ္မ်ား ခ်စ္မိေနၿပီလား" ဆိုတဲ့ ၀င္းဦး ပံု
"ေက်ပါေနာ္ မေအးစိန္ ၊ေက်ပါတယ္ ကိုသိန္းေဖ "ဆိုတဲ့ ေကာလိပ္ဂ်င္ဇာတ္၀င္ခန္းပံု
"ေဟ့ဒီမွာ ဗိုလ္လုပ္ခ်င္တဲ့ ေကာင္ဆိုတာ ဒီလို ပစ္နိုင္မွ ဗိုလ္လုပ္လို႕ရတယ္ကြ" ဗိုလ္ေအာင္ဒင္ဇာတ္၀င္ခန္း
"ရွင္တို႕က ရဲေတြလားဟင္" ၾကည္ၾကည္ေဌးပံု
"ကိုကိုဆိုတဲ့ ေကာင္စုတ္ ၀တ္ေတာ့ အစုတ္ စားေတာ့ ပဲျပဳတ္"နဲ႕ ေနေအာင္
"ကိုကိုေမာင္ေမာင္ ဆရာလို႕ေခၚမယ္ေနာ္ "ဆိုတဲ့ ခင္သန္းနု
"ေမာင္ရန္နိုင္ရယ္..... မေ၀ကေလ......
"ေဆြေလ... ဆိုတဲ့ နွလံုးသား ျမိဳ႕ေတာ္ပံု စံုေအာင္ကိုး လုပ္ၾက တေသာေသာဟားၾကပဲ။
"ေက်ပါေနာ္ မေအးစိန္ ၊ေက်ပါတယ္ ကိုသိန္းေဖ "ဆိုတဲ့ ေကာလိပ္ဂ်င္ဇာတ္၀င္ခန္းပံု
"ေဟ့ဒီမွာ ဗိုလ္လုပ္ခ်င္တဲ့ ေကာင္ဆိုတာ ဒီလို ပစ္နိုင္မွ ဗိုလ္လုပ္လို႕ရတယ္ကြ" ဗိုလ္ေအာင္ဒင္ဇာတ္၀င္ခန္း
"ရွင္တို႕က ရဲေတြလားဟင္" ၾကည္ၾကည္ေဌးပံု
"ကိုကိုဆိုတဲ့ ေကာင္စုတ္ ၀တ္ေတာ့ အစုတ္ စားေတာ့ ပဲျပဳတ္"နဲ႕ ေနေအာင္
"ကိုကိုေမာင္ေမာင္ ဆရာလို႕ေခၚမယ္ေနာ္ "ဆိုတဲ့ ခင္သန္းနု
"ေမာင္ရန္နိုင္ရယ္..... မေ၀ကေလ......
"ေဆြေလ... ဆိုတဲ့ နွလံုးသား ျမိဳ႕ေတာ္ပံု စံုေအာင္ကိုး လုပ္ၾက တေသာေသာဟားၾကပဲ။
အရင္က ရုပ္ရွင္ေတြက အဆင့္ရွိတယ္၊ သရုပ္ေဆာင္ေတြ ေကာင္းတယ္ မေကာင္းတယ္ ဆိုတာထက္ ဟိုးတုန္းက ကားေတြက အနည္းဆံုး ခုလိုေလး ျပန္ေျပာျဖစ္စရာ၊ အမွတ္ရစရာ တခုခုေတာ့ က်န္ခဲ့တယ္။ ဇာတ္လမ္း ဇာတ္အိမ္ ခိုင္တယ္။ မိန္းကေလးရွင္ရဲ႕ ဆႏၵ၊ အေဖတခုသားတခု၊ "ယူလည္း ႏြားပဲ"ဆိုတဲ့ တျပည္သူ မေရႊထားတို႕လိုကိုယ္သေဘာက်ခဲ့တဲ့ ကားေတြ ဒိုင္ယာေလာ့ေလးေတြ ဇာတ္၀င္ခန္းေလးေတြ အကယ္ဒမီကားမွ မဟုတ္ပါဘူး အမွတ္တရ ေျပာစရာေလး ရွိခဲ့တယ္။
ခုေတာ့ အကယ္ဒမီ ဆုေပးပြဲေတြကို ရုပ္ျမင္သံၾကားက တိုက္ရုိက္ျပလာေတာ့ လူတိုင္းလို ၾကည့္ခ်င္ရင္ ၾကည့္နိုင္တဲ့ အခန္းအနားမ်ိဳး ျဖစ္လာတယ္။ တိုက္ရုိက္ၾကည့္ရေတာ့ ပိုလို႕ ၾကည့္လို႕ ေကာင္းပါတယ္။ ဆုေၾကျငာနီး မီးဆလိုက္ေတြ၊ တေယာက္ကို တေယာက္ ဖက္နမ္းဂုဏ္ျပဳၾက တာေတြ၊ မင္းသား မင္းသမီး လွတပတေတြ တျပံဳႀကီး တျပိဳင္တည္း ၾကည့္ရတာေတြက သေဘာက်စရာေကာင္းပါတယ္။
မင္းသား မင္းသမီး ဆိုရင္လည္း မနွစ္ တနွစ္က စရုိက္တဲ့ သူေတြကလြဲရင္ အားလံုး အကယ္ဒမီ ရၿပီးသားေတြပါပဲ။ ဇာတ္ကားေတြ အေၾကာင္းေတာ့ မေျပာလည္း သိပါတယ္ေလ။ ျမန္မာမွဳေတြလည္း ေကာင္းၾကေတာ့ ကိုးရီးယားကား တရုပ္ကား ကုလားကား ဘိုကား ၾကည့္စရာမလိုသေလာက္ပါပဲ။ ဒိုင္ယာေလာ့ေတြက ျပင္းလြန္းလို႕ ရုပ္ရွင္ဖြက္တမ္းလည္း မကစား ရဲေတာ့ပါဘူး။ ခုေခတ္ကားေတြကို ၾကည့္ၿပီး မိန္းကေလးေတြက ကိုယ္ငယ္ငယ္တုန္းက ပန္းေတြနဲ႕ ေ၀ၾကည့္ၿပီး လုိက္လုပ္သလို လုပ္ၾကရင္ေတာ့ ေတြးရဲ စရာမရွိဘူးမို႕ ျမန္မာ့ရုပ္ရွင္အေၾကာင္းလည္း မေျပာခ်င္ဘူး၊ ဇာတ္လမ္း အေၾကာင္းလည္း မေျပာခ်င္ဘူး အကယ္ဒမီဆုေပးပြဲအေၾကာင္းလည္း မေျပာခ်င္ဘူး ဘယ္သူ႕ အေၾကာင္းမွ ေျပာကိုး မေျပာခ်င္ဘူး လို မျမေလးလို ဆိုလိုက္ခ်င္တာပါပဲ။
အယ္ဇီ
